Rafał Sztencel - sylwetka autora

Polski matematyk rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim w 1971 roku, gdzie trafił na wybitnych kolegów roku, wyróżniając się wśród nich. Razem z Piotrem Zarembą, podczas nauki, znaleźli rozwiązanie problemu z Księgi Szkockiej, wykazując, że przestrzeń Banacha izometryczna ze swoją przestrzenią sprzężoną nie jest przestrzenią Hilberta. Dowód ten opublikowali w Colloquium Mathematicum.

Jego zdolności i imponująca praca magisterska, przygotowana pod kierunkiem S. Kwapienia, umożliwiły mu rozpoczęcie pracy jako asystent już w 1976 roku. Całe swoje życie zawodowe spędził na Wydziale Matematyki, Mechaniki i Informatyki UW, gdzie awansował na kolejne stanowiska. Był aktywnym uczestnikiem konferencji zarówno w kraju, jak i za granicą, w tym w Medford, Lipsku i Georgentahlu. Regularnie uczestniczył w spotkaniach w Będlewie oraz kilkakrotnie wykładał na Szkole Matematyki Poglądowej.

W swojej karierze naukowej skupiał się na teorii prawdopodobieństwa i analizie funkcjonalnej, w szczególności na miarach stabilnych w nieskończono-wymiarowych przestrzeniach. Jego prace doktoranckie, zrealizowane pod kierunkiem S. Kwapienia, z sukcesem odpowiadały na pytania D. Garlinga i W. Lindego. Rozwijał teorię dużych odchyleń w przestrzeniach nieskończono-wymiarowych, co zaowocowało wynikami przydatnymi w badaniu równań stochastycznych.

Większość ostatniej dekady swojego życia poświęcił dydaktyce i popularyzacji matematyki. Wspólnie z O. Kallenbergiem opublikował pracę w prestiżowym czasopiśmie Probability Theory and Related Fields, dotyczącą nierówności dla wielowymiarowych martyngałów. Skupił się także na problemach dotyczących konstruowania miar majoryzujących dla procesów Gaussa.

Oprócz pracy naukowej, Rafał prowadził zajęcia z teorii prawdopodobieństwa oraz analizy matematycznej. Tłumaczył książki dotyczące programowania i założył wydawnictwo, które publikowało literaturę matematyczną. Był autorem licznych artykułów popularnonaukowych i podręczników z rachunku prawdopodobieństwa, za które zdobył nagrodę Ministra Edukacji Narodowej w 2005 roku. Na Wydziale Nauk Ekonomicznych UW prowadził przedmioty związane z rachunkiem prawdopodobieństwa i analizą matematyczną, pozostając aktywnym dydaktykiem do końca życia.