Ignacy Schiper - sylwetka autora

Urodzony w 1884 roku w Tarnowie i zmarły tragicznie w 1943 roku w Majdanku, był prawnik i historyk reprezentującym pierwsze pokolenie żydowskich historyków w Polsce, a także posłem do Sejmu Ustawodawczego oraz Sejmu RP I kadencji. Edukację prawniczą rozpoczął na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1902 roku, a przez krótki okres studiował również w Wiedniu w 1905 roku. Stopień doktora uzyskał na UJ w 1907 roku. Na pierwszym roku studiów zdobył nagrodę uczelni za pracę dotyczącą ustawodawstwa Kazimierza Wielkiego wobec Żydów, opublikowaną w 1903 roku w miesięczniku „Moriah”. W 1911 roku został laureatem nagrody imienia H. Wawelberga przyznawanej przez Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jana Kazimierza.

Od czasów gimnazjum związany był z partią Poalej Syjon. Podczas I wojny światowej pełnił rolę sędziego wojskowego w armii austriackiej i działał jako wiceprezes Żydowskiej Rady Narodowej w Krakowie w 1918 roku. Po wojnie objął miejsce w Sejmie Ustawodawczym po zmarłym partyjnym koledze. W 1922 roku dołączył do Syjonistów Ogólnych, reprezentując ich w Sejmie RP I kadencji i związał się z frakcją Al ha-Miszmar. Z czasem dołączył do Centralnego Komitetu Organizacji Syjonistycznej w Polsce oraz aktywnie uczestniczył w organizacjach takich jak ORT, HIAS i Keren ha-Jesod, gdzie w latach 1935-1939 pełnił rolę dyrektora. Był również członkiem Rady Żydowskiej Gminy Wyznaniowej w Warszawie i wspierał warszawskie koło młodych historyków związane z JIWO.

Jako docent od 1931 roku wykładał w Instytucie Nauk Judaistycznych w Warszawie i poświęcał się pracy naukowej. W trakcie II wojny światowej w warszawskim getcie działał w żydowskiej organizacji kulturalnej i przewodził Komitetowi Opiekuńczemu Powiatowemu Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Choć otrzymał propozycję pracy w Judenracie w 1941 roku, szybko ją porzucił. Stracił życie w listopadzie 1943 roku, rozstrzelany w obozie zagłady na Majdanku. Znany z zainteresowania materializmem historycznym, koncentrował się na badaniach społeczno-ekonomicznych, jednak pisał również o historii kultury żydowskiej. Do jego najważniejszych publikacji należą: „Studia nad stosunkami gospodarczymi Żydów w Polsce podczas średniowiecza” (1911), „Dzieje handlu żydowskiego na ziemiach polskich” (1937), „Kulturgeszichte fun Jidn in Pojłn” (1926), oraz „Geszichte fun jidiszer teater – kunst un drama” (1923–1928). Nawet w getcie warszawskim kontynuował pracę naukową, co zaowocowało m.in. niekompletnym manuskryptem „Przyczynki do dziejów chasydyzmu w Polsce”, odnalezionym w latach 80. i wydanym w 1992 roku.