Eugeniusz Pietrow - sylwetka autora

Był wybitnym pisarzem i publicystą z Związku Radzieckiego, a także bratem Walentina Katajewa. Wywodził się z rodziny nauczycielskiej z Odessy. W 1920 roku, po ukończeniu gimnazjum, podjął pracę w Ukraińskiej Agencji Telegraficznej, a następnie w Wydziale Kryminalnym jako inspektor. Trzy lata później przeniósł się do Moskwy, gdzie najpierw współpracował z czasopismem "Czerwona papryka", a później z "Syreną". To właśnie tam spotkał Ilję Ilfa, z którym nawiązał wieloletnią współpracę oraz przyjaźń.

W 1927 roku wspólnie rozpoczęli pracę nad swoją najbardziej znaną powieścią — "Dwanaście krzeseł" (Двенадцать стульев). Opisali w niej postać Ostapa Bendera, "Wielkiego kombinatora", który stał się symbolem sprytu i przebiegłości w literaturze. Po tym sukcesie duet napisał kolejne dzieła, w tym nowelę "Niezwykłe historie z życia miasta Kołokołamska" (Необыкновенные истории из жизни города Колоколамска, 1928), kolejną nowelę "1001 dzień, czyli nowa Szecherezada" (1001 день, или Новая Шахерезада, 1929), powieść "Złoty cielec" (Золотой теленок, 1931) i książkę "Parterowa Ameryka" (Одноэтажная Америка, 1937).

W latach 1932-1937 ich wspólna twórczość obejmowała pisanie felietonów dla gazety "Prawda". Niestety, ich współpraca zakończyła się tragicznie, gdy Ilf zmarł w Moskwie 13 kwietnia 1937 roku. Mimo to Pietrow kontynuował swoją karierę literacką. W latach 1939-1942 pracował nad futurystyczną powieścią "Podróż do kraju komunizmu", w której opisywał wizję Związku Radzieckiego w 1963 roku. Gdy wybuchła wojna w 1941 roku, Pietrow dołączył do frontu jako korespondent wojenny. Zginął 2 lipca 1942 roku, kiedy jego samolot, powracający z Sewastopola, został zestrzelony przez niemiecki myśliwiec.