Atlas. Historia Pa Salta. Barwione krawędzie

Przeczytałam z ciekawości i chyba właśnie to jest najlepsze podsumowanie moich odczuć wobec tej książki. Nie zachwyciła mnie tak, jak cała seria „Siedem sióstr”, a już na pewno nie dała mi tego efektu, na który po cichu liczyłam. Czytało się ją przyjemnie, spokojnie, bez większego wysiłku, ale to było raczej płynięcie po gładkiej wodzie niż prawdziwa literacka burza. I może nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że po takim cyklu człowiek jednak czeka na coś mocniejszego, bardziej zaskakującego, bardziej emocjonującego. Pa Salt został pokazany trochę jak postać z bajki. Taki chłopiec, któremu od początku wmawiano, że gwiazdy mają nad nim opiekę, że coś większego prowadzi go przez życie, że wszystko w końcu ułoży się tak, jak powinno. I może właśnie to mnie w tej historii najmocniej odsunęło. Nie czułam tu takiej surowości, niepokoju ani napięcia, które potrafią naprawdę wciągnąć. Zamiast tego dostałam opowieść dość uporządkowaną, momentami wręcz zbyt wygodną, jakby los wyjątkowo często dawał bohaterowi kolejne szanse i życzliwych ludzi pod ręką. Jasne, to się czytało lekko mimo ogromnej objętości. Nie męczyłam się, nie odkładałam książki zniechęcona, bo sama narracja jest płynna i dobrze prowadzona. Tylko że właśnie przy takiej książce oczekiwałam więcej. Więcej napięcia. Więcej emocjonalnego uderzenia. Więcej czegoś, co sprawi, że człowiek przestaje zwracać uwagę na grubość tomu, a zaczyna czytać zachłannie. Tutaj tego nie miałam. Bardziej czekałam na sam koniec niż na kolejne rozdziały, bo to finał historii Pa Salta był dla mnie prawdziwie istotny. Chciałam wreszcie wiedzieć, jak to się stało, że ten człowiek adoptował siedem córek i zbudował z tego całe swoje życie. I właśnie przez to mam do tej książki stosunek dość chłodny. Nie jest zła, absolutnie nie. Po prostu nie zrobiła na mnie takiego wrażenia, jakiego się spodziewałam po tak ważnym tomie całej serii. Były momenty interesujące, były fragmenty, które czytało się z przyjemnością, ale efektu wow po prostu nie było. A przy zakończeniu tak dużego cyklu człowiek jednak liczy na coś, co zostanie w głowie mocniej. Tu tego zabrakło. Mam też wrażenie, że sama historia Pa Salta została opowiedziana trochę zbyt gładko, zbyt baśniowo. Wszystko jest w niej jakby bezpieczne, nawet jeśli bohater ucieka, chowa się i co jakiś czas musi zaczynać od nowa. Gwiazdy zawsze jakoś pomagają, dobrzy ludzie się pojawiają, kolejne drzwi się otwierają. To ma swój urok, ale dla mnie nie było w tym dość prawdziwego ciężaru. Bardziej bajka niż opowieść, która naprawdę boli albo zaskakuje.

To dlatego nie zostałam fanką tej części, choć całej serii nadal odmawiać uroku nie zamierzam. „Atlas” spełnił swoją funkcję, domknął historię, dał mi odpowiedzi, na które czekałam, ale sam w sobie nie zachwycił mnie tak, żebym miała ochotę do niego wracać. Ot, porządna, spokojna lektura. Czyta się dobrze, ale na tym właściwie u mnie się kończy.