Żołnierz polski pod gorlicami 1915

Tekst, który przedstawię, jest opisem monografii dotyczącej bitwy pod Gorlicami z maja 1915 roku, która miała miejsce podczas I wojny światowej. Bitwa ta, obejmująca tereny Gorlic, Jasła i Krosna, jest uznawana za ważne wydarzenie, w którym sprzymierzone siły niemieckie i austro-węgierskie odniosły zwycięstwo nad armią Imperium Rosyjskiego, znacząco wpływając na przebieg wojny. Ważną rolę odegrały tu polskie pułki wchodzące w skład 12. Austriackiej Dywizji Piechoty, takie jak 56 pułk z Wadowic, 100 pułk z Cieszyna, 20 pułk z Nowego Sącza oraz 57 pułk z Tarnowa, które wykazały się wyjątkową walecznością.Monografia, która jest reprintem wydanym w 1923 roku, pragnie ukazać sposoby natarcia stosowane w 1915 roku oraz zwrócić uwagę na wytrzymałość fizyczną polskich żołnierzy, walczących ze świadomością walki za swą ojczyznę. Autorem tej pracy jest Franciszek Ksawery Latinik, uznany pułkownik i generał dywizji. Karierę wojskową rozpoczął w cesarskiej i królewskiej Armii, dowodząc m.in. 100. pułkiem piechoty podczas bitwy pod Gorlicami. Służył później w Wojsku Polskim, uczestnicząc w różnych operacjach wojskowych, takich jak obrona Śląska Cieszyńskiego przed Czechami oraz pełniąc rolę wojskowego gubernatora Warszawy w czasie bitwy warszawskiej w 1920 roku. Po zakończeniu służby wojskowej w 1925 roku odszedł w stan spoczynku.