Zibaldone. Notatnik myśli

Giacomo Leopardi (1798–1837) jest uważany za najwybitniejszego poetę i myśliciela włoskiego romantyzmu. Jego imponująca edukacja była wynikiem samodzielnych studiów prowadzonych w bibliotece rodzinnego pałacu w Recanati. Prowadził życie naznaczone samotnością, poważnymi chorobami i kalectwem, ale mimo to promieniujące geniuszem oraz zdolnością do głębokiej refleksji. Jego twórczość przepełniona jest rozpaczą i iluzjami, a jednocześnie zgłębia „prawdy gorzkie i krystalicznie czyste”.Leopardi jest autorem znanych zbiorów poezji „Canti” („Pieśni”) oraz prozy: „Dziełka moralne” i „Myśli”. Jednym z jego najistotniejszych dzieł jest „Zibaldone”, rękopis zawierający 4526 stron notatek, który niedawno został po raz pierwszy przetłumaczony na język polski. Tytuł „Zibaldone” oznacza „przemieszanie” w archaicznym języku włoskim, co doskonale oddaje charakter tych zapisków. Tworzył je przez piętnaście lat, między 1817 a 1832 rokiem, spontanicznie i z dystansem, nazywając je „zapisanym chaosem”. Z owego chaosu miał jednak wyłonić się spójny „porządek myślenia”, dotyczący ludzkiego niezrozumienia „pustkowia życia”, które postrzegamy jako „rzecz nadspodziewanie wspaniałą”, choć tak naprawdę nie jesteśmy w stanie tej wspaniałości w pełni pojąć, ponieważ „tajemne jest tu wszystko – prócz naszego cierpienia”.