Zenit

Pod rozżarzonym pomarańczowym słońcem, które malowniczo oświetla pustynny krajobraz, każdego dnia spotyka się dwóch rzemieślników. Jeden z nich pracuje ze szkłem, drugi z gliną. Ich codzienne, wspólne chwile wypełniają rozmowy i posiłki, a jednocześnie dzielą ich wspólne doświadczenia związane z lunatykowaniem, jednak różnią się w swoich podejściach do tego fenomenu. Garncarz traktuje swoje somnambuliczne epizody jak niechcianą część swojego życia, która wywołuje w nim poczucie niewygody, niemalże jakby nosił w sobie obcego. Świadomość tego stanu napełnia go cierpieniem i wewnętrznym niepokojem. Zgoła inaczej podchodzi do tej kwestii hutnik szkła, który zdaje się być znacznie mniej zaniepokojony nocnymi wędrówkami. Pewnej pamiętnej nocy budzi się jednak zszokowany. Nękany bezsennością, wędruje do swojego warsztatu, gdzie natrafia na niezwykłe odkrycie, które nieuchronnie prowadzi historię do jej zaskakującego finału.