Zamek po drugiej stronie lustra

Dla młodszych nastolatków byłaby świetnym wyborem, jednak dla mnie była nieco zbyt przewidywalna pod niektórymi względami, no i lekko rozwlekła. Trzeba jej jednak przyznać że jest napisana lekko i pogodnie, w sam raz dla młodszego czytelnika, który zmaga się z podobnymi przeżyciami. Chociaż przez całą pozycję nie mogłam się nadziwić - jakim cudem rodzice Kokoro byli tacy pobłażliwi w stosunku do jej niechodzenia do szkoły?? Zważywszy na to, że pod koniec dowiadujemy się, że żyła ona w 2005/2006 roku! Być może japońscy rodzice mają inne podejście, bo fakt faktem, książka ukazywała nam dużą część japońskiej kultury i zwyczajów, ale słowa „nie zmuszaj się jeśli nie dasz rady” to dla mnie kosmos! W dodatku nikt nie ogarnął przez tak długi czas, że żyją oni w różnych latach. Jeśli różnica wynosiłaby tylko te 7 lat to jeszcze rozumiem, ale pomiędzy Subaru (rok 1985) a Uroshino (2027) to lata świetlne! Jeszcze próba tłumaczenia, dlaczego Subaru nie zdziwił się nowoczesnością gier w które grał razem z Masamune była dla mnie dosyć naiwna. Pół książki zajęło im ogarnięcie, że chodzą do tej samej szkoły!! Może w Japonii uprzejmość jest tak starannie zachowywana, żeby nie wypytywać o takie szczegóły, ale błagam! Trochę się podjurzyłam, ale to tylko moje własne przemyślenia. Zdecydowanie rozumiem dlaczego wielu osobom się podoba i ma wysokie oceny, bo totalnie bym poleciła ją komuś w wieku 11-14 lat🫶