Zabawa w chowanego

Koniec z pościgami, koniec z daleko posuniętymi wątkami policyjnymi. “Zabawa w chowanego” to powrót do korzeni. Guillaume Musso powrócił do znanej formuły, która przypomina jego wczesne powieści, niż ostatnie eksperymenty z pogranicza kryminału/thrillera.

Powieść przedstawia dwoje pisarzy, Amerykankę Florę Conway i Francuza Romaina Ozorskiego, którzy są jak dwie strony tego samego medalu. Nigdy się nie widzieli, nigdy ze sobą nie rozmawiali, na pierwszy rzut oka nic ich nie łączy, a jednak jeśli porównać ich życie, wydają się odbijać w lustrze.

Flora Conway mieszka na Brooklynie, na szóstym piętrze budynku, w luksusowym przestronnym mieszkaniu o szklanych ścianach. Napisała tylko trzy powieści, ale to wystarczyło by wyniosły ją na szczyt, gdyż jest laureatką Nagrody Franza Kafki za rok 2009. (Nawiasem mówiąc to nieprawda - w tym roku otrzymał ją Peter Handke.) Jest samotna matka, która całkowicie poświęca się swojej trzyletniej córce, małej Carrie. Pewnego dnia mała dziewczynka dosłownie znika, jakby zniknęła podczas zabawy w chowanego w mieszkaniu. Policja bez rezultatu przeczesuje teren i przeszukuje mieszkanie, ale dziewczynka przepadła jak kamień w wodę. Flora staje się główną podejrzaną w sprawie zaginięcia. Zraniona matka przez wiele miesięcy, nie wiedząc co mogło się stać, pogrąża się w rozpaczy, alkoholu i narkotykach...

Romain Ozorski mieszka w Paryżu i jest jednym z najpopularniejszych francuskich autorów. Wydał dziewiętnaście powieści, a obecnie pisze dwudziestą, ale jest zbyt zajęty, by ją dokończyć. Jego była żona, Almine, zmanipulowała go, by przejął wyłączną opiekę nad ich synem Theo. A pisarz jest zdruzgotany na myśl, że oboje przeniosą się do USA, pozbawiając go na zawsze dziecka. Jest chory, cierpi na gwałtowne i dotkliwe migreny, które przeszkadzają mu w normalnym funkcjonowaniu.

Musso wykorzystuje ten motyw odbicia lustrzanego i prowadzi zabawę z czytelnikiem w odnajdywanie paraleli, podobieństw między dwoma głównymi bohaterami. To proste historie obyczajowe, pełne szczęścia i nieszczęścia, ludzkich dramatów, słabości i po prostu czystego życia. Uwielbiam w “Zabawie w chowanego”, że Musso nie udziwnił tej historii, a i tak udało mu się stworzyć coś wyjątkowego. Świetna lektura, która mnie zachwyciła i przypomniała, dlaczego tak bardzo pokochałam tego autora. 

Siła wyobraźni jest nieskończona, dla autorów, którzy ją posiadają. Talent, który nie zawsze jest łatwy do okiełznania to błogosławieństwo lub przekleństwo. Nie wystarczy opowiedzieć dobrą historię.

“Zabawa w chowanego” jest świetnym dowodem tego, co może zrobić wyobraźnia, gdy ma się prawdziwe umiejętności opowiadania historii. A Guillaume Musso jest nimi bezsprzecznie obdarzony i daje temu wyraz. Z pozornie prostej historii stworzył arcydzieło.

Fabuła tej powieści jest o wiele bardziej zaskakująca niż się wydaje na pierwszy rzut oka. Myślę, że wszelkie opisy mogą być nawet nieco mylące. To, co zaczyna się jako pozornie prosta zagadkowa historia o zniknięciu małej dziewczynki, okazuje się w miarę upływu stron znacznie bardziej zaskakującym dziełem. Uwierzcie mi na słowo, bo zdradzenie czegokolwiek na temat tego wątku byłoby nie w porządku.

Ktoś mógłby się czepiać - to kolejna książka Musso, w której podejmuje temat pisarzy. Czy nie można mieć już tego dość? Mi to jednak nie przeszkadza. Czy nie mówimy najlepiej o tym, o czym wiemy, czego sami doświadczyliśmy? Ten autotematyzm może być wręcz nawet największą siłą Musso. Nieodłącznym elementem jego dzieł.

Powieść jest pełna cytatów i nie są to słowa wrzucone przypadkowo. Są one starannie dobrane i służą wyrażeniu myśli autora. To otwarcie interpretacyjnych drzwi dla czytelnika.

O ile jego poprzednia książka była skonstruowana bardzo drobiazgowo, niczym puzzle, które sami mieliśmy ułożyć, o tyle Guillaume Musso najwyraźniej pozwolił sobie na większą swobodę w tworzeniu tej historii. Między thrillerem a bardziej intymną historią, żongluje między fikcją a rzeczywistością. Prawdziwa gra przez dwa światy, rzeczywisty i wyimaginowany, Stany Zjednoczone i Francję. Mówi dużo częściej wprost, ale metaforami, które zdają się być dużo bardziej otwarte na interpretację.

Trzeba było odważyć się na tak unikatową i ryzykowną fabułę. Powieść ma fantastyczną konstrukcję. Nie raz zastanawiałam się, dokąd to wszystko zmierza. Ale na szczęście, każdy podjęty przez niego krok okazywał się być rozsądny i satysfakcjonujący. “Zabawa w chowanego” to przyjemna książka, która łączy w sobie rozrywkę z próbą rozważenia kilku życiowych refleksji. Serdecznie polecam.