Wyznania

Święty Augustyn (354-430), jeden z czołowych Ojców Kościoła i wybitny myśliciel, odgrywał kluczową rolę w rozwijaniu chrześcijańskiej filozofii. Zanim przyjął chrześcijaństwo, związany był z manicheizmem, a następnie z filozofią neoplatonizmu, czerpiąc inspirację z dzieł Plotyna. Przełomowa chwila w jego życiu nastąpiła pod wpływem kazań biskupa Ambrożego, co doprowadziło do jego nawrócenia i chrztu w 387 roku. Kilka lat później, w 395 roku, Augustyn został biskupem, zdecydowanie sprzeciwiającym się wszelkim herezjom. Jego twórczość obfituje w istotne dzieła, z których „Państwo Boże” uznawane jest za jego najważniejsze osiągnięcie, natomiast najbardziej osobiste przemyślenia zawarł w „Wyznaniach”. Według W. Tatarkiewicza, Augustyn stworzył fundamenty dla nowej filozofii chrześcijańskiej, świadomie odcinając się od klasycznej postawy Greków. Stawiał na introspekcję, gdzie nadrzędną rolę odgrywała wola, a nie rozum. W „Wyznaniach” znajdujemy wyraźne przejawy jego filozofii, w której Bogu przypisuje nieskończoność, a świat postrzega jako wytwór łaski i twór ponadnaturalny. Jego koncepcje bazują na wierze, miłości i łasce, które przewyższają rozum i empiryczne doznanie. W tych 13 księgach Augustyn otwarcie dzieli się swoimi młodzieńczymi błędami i podkreśla, że grzech pierworodny jest nieodzowną częścią ludzkiej egzystencji, a jedynym ratunkiem jest łaska Chrystusa, dostępna dzięki poddaniu życia Bogu poprzez sakramenty.