Wygrałem życie, ale najpierw przegrałem siebie

Sława, błyski fleszy i popularność to tylko część prawdy o życiu Norbiego. Za tym obrazem kryje się mroczny świat hazardu, uzależnień od kokainy i alkoholu, samotności oraz presji, z którą niewielu wie, jak sobie poradzić. Czy Norbi to urodzony showman, błazen, czy po prostu swój chłopak? Wszystko to były jedynie maski. W swojej książce Norbi po raz pierwszy je zdejmuje, mówiąc otwarcie o prawdziwym życiu, bez cenzury, koloryzowania czy standardowego dla niego humoru, którym zwykle rozładowuje napięcie. Odkrywając kulisy kariery, której szczegóły dotąd były ukryte, Norbi pokazuje, jak trudne jest zejście ze sceny, gdy gasną światła.

Z niezwykłą szczerością wraca wspomnieniami do dzieciństwa i młodości, okresu, kiedy zrodziło się w nim pragnienie wolności, buntu i podejmowania ryzyka. Opowiada o swojej zawodowej drodze, pełnej chaosu – od gry w orkiestrze na ślubach i pogrzebach, przez zbieranie winogron we Francji, aż po prowadzenie sklepu na dworcu w Olsztynie. Jego życie to ciąg spektakularnych sukcesów i bolesnych porażek. W książce głos zabierają także osoby, które były świadkami tych wydarzeń: przyjaciel i pierwszy menedżer, żona, terapeuta uzależnień oraz krupierka z kasyna. Ich wspomnienia tworzą poruszający obraz człowieka, który przez długi czas grał rolę Norbiego, zanim zdecydował się być sobą.

To historia o tym, że można upaść bardzo nisko, a mimo to odnaleźć w sobie siłę do podniesienia się. Nie po to, by znów lśnić, lecz by nareszcie być sobą.