Wojownicy Nocy. Tom 1

Graham Masterton to autor kojarzony głównie z krwawym body horrorem i legendarnym Manitou. Jednak w „Wojownikach Nocy” (ang. Night Warriors) postanowił zboczyć w stronę onirycznej mrocznej fantasy, co dało początek jednej z jego najbardziej oryginalnych serii.
Oto recenzja tego osobliwego miksu horroru i przygody:
Fabuła: Gdzie koszmary stają się ciałem
Punkt wyjścia jest klasycznie „mastertonowski”. Poznajemy grupę obcych sobie ludzi, których łączy jedno: potrafią świadomie śnić. Nie są to jednak zwykłe sny o lataniu czy spóźnieniu do pracy. Bohaterowie zostają powołani do walki z pradawnym złem – Ashakem, demonem, który próbuje przedostać się do naszego świata poprzez umysły śpiących.
Trzy filary opowieści:
Oniryzm: Większość akcji dzieje się w świecie snu, gdzie prawa fizyki nie istnieją, a jedyną bronią jest wyobraźnia.
Przemoc i Erotka: Jak to u Mastertona, nie brakuje tu dosadnych opisów i specyficznego podejścia do seksualności, co dla jednych jest znakiem rozpoznawczym, a dla innych lekkim anachronizmem.
Walka dobra ze złem: Autor kreśli grubą kreskę między postaciami, tworząc niemal superbohaterską drużynę „strażników nocnego nieba”.
Co gra w tej książce?
Nieskrępowana wyobraźnia: Masterton w szczytowej formie potrafi wyczarować obrazy, które zostają pod powiekami. Opisy krainy snów są plastyczne, surrealistyczne i często autentycznie niepokojące.
Tempo akcji: Książka „czyta się sama”. Rozdziały są krótkie, a stawka rośnie z każdą stroną. Nie ma tu miejsca na nudne ekspozycje.
Koncepcja „Wojowników”: Pomysł na grupę ludzi o różnych profesjach (od lekarza po striptizerkę), którzy w nocy stają się potężnymi bytami astralnymi, ma w sobie coś z komiksowego klimatu lat 80., co dziś budzi przyjemną nostalgię.
Gdzie pojawiają się zgrzyty?
Płaskie postacie: Bohaterowie są raczej funkcjonalni – mają wykonać zadanie, a ich życie wewnętrzne jest zarysowane dość powierzchownie.
Logika snu: Czasami rozwiązania fabularne wydają się zbyt wygodne. Skoro w snach można zrobić wszystko, autor czasem idzie na skróty, wyciągając „asery z rękawa” w postaci nagłych mocy bohaterów.
Styl: Dla współczesnego czytelnika niektóre fragmenty mogą trącić myszką, szczególnie pod kątem opisów relacji damsko-męskich.
Werdykt: Czy warto czytać?
„Wojownicy Nocy” to pozycja obowiązkowa dla fanów Mastertona, ale też świetny punkt wejścia dla tych, którzy chcą poznać horror lat 80. w pigułce. To książka, która bardziej przypomina mroczną baśń na sterydach niż typowy dreszczowiec o seryjnych mordercach.
Dla kogo? Dla fanów Koszmaru z ulicy Wiązów, miłośników surrealizmu i czytelników, którzy lubią, gdy granica między rzeczywistością a fantazją jest cienka jak włos.
Moja ocena: 7/10 (Solidna rozrywka z nutką nostalgicznego szaleństwa).