Właściwa stacja

„Właściwa stacja” Joanny Tekieli to niezwykle ciepła i życiowa opowieść o tym, że nawet po trudnych doświadczeniach można jeszcze zacząć wszystko od nowa. Wanda po rozstaniu z mężem powoli uczy się życia na własnych zasadach. Zaczyna dostrzegać, że samotność wcale nie musi oznaczać czegoś złego, a czas spędzony tylko ze sobą może stać się początkiem odkrywania własnych potrzeb i marzeń.

Autorka bardzo naturalnie pokazuje lęk przed zmianami i niepewność, która pojawia się, gdy nagle tracimy stabilność. Utrata pracy po wielu latach była dla Wandy ogromnym ciosem, ale jednocześnie stała się momentem, który popchnął ją do wyjścia ze swojej strefy komfortu. Motyw nauki nowych rzeczy i odkrywania świata social mediów w dojrzałym wieku został przedstawiony naprawdę lekko i z dużą dawką uroku.

Najbardziej urzekła mnie jednak atmosfera tej historii. To książka pełna nadziei, ciepła i pokazująca, że życie potrafi zaskakiwać wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Relacje między bohaterami są autentyczne, a emocje bardzo bliskie codzienności. Joanna Tekieli stworzyła historię, przy której można się zatrzymać, wyciszyć i po prostu poczuć dobrze.

„Właściwa stacja” przypomina, że czasem jeden mały krok może stać się początkiem wielkiej zmiany. Jeśli lubicie obyczajówki z życiowymi bohaterami, subtelnymi emocjami i motywem odnajdywania siebie, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Znaleźliście już swoją Właściwą Stację?
*
Dla wielu ludzi rozwód i utrata pracy po pięćdziesiątce byłyby końcem świata. Co robić dalej? O ile do rozstania z mężem można się przyzwyczaić, do zmiany mieszkania także, o tyle ze znalezieniem pracy w tym wieku już tak łatwo nie jest. Zanim Wanda została zwolniona z pracy, zaczęła korzystać z życia w samotności. Spełniała marzenia o podróżach, niespiesznych spacerach.
Jednak teraz wie, że żarty się skończyły.
Kobieta czuje, że traci grunt pod nogami.

Postanowiła szukać pomocy w urzędzie pracy. Tam namawiają ją na odbycie kursu komputerowego. Dzięki nowo nabytym umiejętnościom zakłada maila i... profil na Instagramie. Tam poznaje swoją bratnią duszę. Nie wzięło się znikąd powiedzenie, że prawdziwa przyjaźń, tak samo jak miłość, uskrzydla.

Dzięki znajomości odważy się w końcu zawalczyć o swoje prawdziwe ja. Nie będzie zważać na to, co o tym sądzą jej dorosłe córki, a szczególnie jedna, która uważa, że obowiązkiem babci jest opieka nad wnukami.

"Kiedy przekroczysz pięćdziesiątkę, zaczynasz wreszcie rozumieć, że nie warto w życiu oglądać się na innych."

*
Kolejna książka Joanny Tekieli, która tak mnie wciągnęła, że przeczytałam ją dosłownie na raz. Autorka ma dar wprowadzania czytelnika w pewien trans, który nie pozwala oderwać się od książki.
Powieść jest niezwykle ciepła, otulająca, podnosi na duchu, obrazuje, że nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń i wprowadzanie w życie zmian. Nie warto też bać się internetu, który może przynieść dużo dobrego, tak jak w przypadku Wandy.

Warto także pamiętać o przyjaźni. Jeśli macie w swoim gronie prawdziwych przyjaciół, pielęgnujcie tę łączącą Was więź. Jest cenna jak nic innego na świecie.

Jak zawsze Joanna zachwyca. Mam nadzieję, że tak jak ja polubicie bohaterów, chociaż nie ukrywam, że córek Wandy nie trawię. Osoby, które podcinają nam skrzydła, powinny być eliminowane z naszego otoczenia!

Bardzo polecam i zachęcam do przeczytania. Gwarantuję satysfakcję z lektury!
Chociaż jest jeden minus: za szybko się skończyła!