Więź nieba i ziemi

Monografia koncentruje się na analizie polskiej poezji religijnej przełomu XX i XXI wieku, przywracając do dyskursu akademickiego oraz literackiego zapomnianych poetów, których twórczość zepchnięto na margines z powodu ich wyraźnych wyznań religijnych. Książka stara się również zakwestionować utrwalone w literackiej krytyce narracje, które pomniejszają religijny wymiar poezji, wplatając w nią złożone konteksty ogólnohumanistyczne, filozoficzne czy antropologiczne. Podzielona na kilka części, praca przedstawia szczegółowe analizy wybitnych twórców, takich jak Tekieli, Nowak, Wojtyła, Polkowski, poprzez pryzmat ich liryki, metafizyki i fenomenologii. Obrazuje także poetyckie postawy i strategie, wskazując, jak różnorodność barw i symbolika związana z bielą odgrywają rolę w twórczości takich autorów jak Różewicz i Nowak. Końcowe rozdziały poświęcone są zagadnieniom śmierci i nieśmiertelności, jako ważnym tematom poruszanym przez poetów, takich jak Wierzyński, Kass i Wencel. Książka kończy się refleksją na temat świadomości eschatologicznej, oferując szerokie spojrzenie na to, jak poezja mierzy się z najbardziej fundamentalnymi pytaniami dotyczącymi życia i śmierci.