Wiem, o co ci chodziło... Przeszłość jest moją ojczyzną

Antoni Słonimski był fascynującą postacią, która w niesamowity sposób łączyła cechy typowego warszawiaka z elegancją londyńskiego mieszkańca. W jego duszy znajdowało się również miejsce dla miłośnika Żeromskiego oraz entuzjasty Wellsa, którego po zakończeniu wojny zastąpił Orwell. Był zarówno patriotą, jak i kosmopolitą, socjalistą oraz liberałem, poetą lirycznym i dowcipnym felietonistą. Słonimski nie ustępował w walce o niepodległość Polski, sprawiedliwość społeczną, a także prawa człowieka, z odwagą i humorem stawiając czoła wyzwaniom. Był świadom swojej tożsamości i łączył poszanowanie tradycji narodowych z otwartością na nowe idee. Dzięki temu dostrzegał nową społeczną misję Kościoła i rozumiał poezję młodego pokolenia, jak Barańczaka, Krynickiego czy Zagajewskiego. Propagował ideę partnerskich kompromisów z władzą, lecz w trudnych chwilach pozostawał nieugięty. Jego patos swobodnie łączył się z ironią, a cięty język z empatią. Był jednym z ostatnich przedstawicieli nieugiętej polskiej inteligencji, która, jak to wyraził Kant, dostrzegała „niebo gwiaździste nade mną, a prawo moralne we mnie”. Jednakże, zdaniem Antoniego Michnika, jego dokonania pokazywały, że ta inteligencja kierowała się zasadą, jakoby miała prawo moralne ponad sobą, a gwiaździste niebo w sobie. Często, patrząc w niebo, szukałem jego znaków, pozdrowień i rad. Adam Michnik.