Wiele hałasu o ciebie

Najbardziej zapamiętam z tej książki nie romans, tylko to dziwne ukłucie, które pojawia się, kiedy człowiek orientuje się, że życie niby trwa normalnie, a jednak od dawna coś w nim nie gra. „Wiele hałasu o ciebie” jest reklamowane jako lekka komedia romantyczna i rzeczywiście ma w sobie lekkość, urok oraz cały ten małomiasteczkowy czar, ale mnie ta historia uderzyła trochę z boku. Nie tam, gdzie zwykle trafiają romanse. Bardziej w to miejsce, w którym siedzą pytania o pracę, o sens codzienności, o to, czy jeszcze umiemy odróżnić zmęczenie od niespełnienia. Eve, trzydziestotrzyletnia redaktorka z Chicago, wyjeżdża do angielskiego Alnster po zawodzie w pracy i po rozczarowaniu uczuciowym, a ten wyjazd uruchamia w niej coś więcej niż tylko gotowość na nową miłość.

I właśnie od tego chciałabym zacząć ocenę tej książki, bo dla mnie najcenniejsze było tu tło emocjonalne. Samantha Young całkiem trafnie uchwyciła moment, w którym kobieta przestaje zadowalać się samym faktem, że „jakoś leci”, i zaczyna zadawać sobie pytania dużo bardziej niewygodne. Czy to życie w ogóle mi odpowiada. Czy ludzie wokół mnie naprawdę mnie widzą. Czy praca, która miała być ważna, nie stała się tylko źródłem frustracji. To są bardzo dorosłe rozterki i one wybrzmiały w tej książce lepiej, niż się spodziewałam po tak lekkiej konwencji.

Dopiero potem wchodzi cała reszta, czyli to, co w tej powieści najbardziej pocztówkowe. Angielskie nadmorskie miasteczko, lokalna księgarnia, przytulna atmosfera, życzliwi mieszkańcy, książkowe odniesienia, farmer o twarzy i charakterze zaprojektowanych pod czytelnicze westchnienia. Nie będę udawała, że tego nie widziałam, bo widziałam aż za dobrze. Ta fabuła jest momentami tak bajkowa, że bardziej się ją przyjmuje sercem niż rozumem. Powierzenie obcej osobie księgarni, niemal natychmiastowe wciągnięcie Eve do życia całej społeczności, znajomości, które rozkwitają w ekspresowym tempie, to wszystko wymaga odrobiny dobrej woli.

Ale powiem też uczciwie, że wcale mi to ostatecznie aż tak nie przeszkadzało. Jestem już na takim etapie czytania, że nie każdej książki potrzebuję jako lustra rzeczywistości. Czasem wystarcza mi opowieść, która daje oddech. „Wiele hałasu o ciebie” właśnie to robi. To nie jest realizm, tylko romantyczna fantazja o miejscu, w którym można na chwilę zdjąć z pleców swoje codzienne życie i sprawdzić, kim się jest bez niego. Jeśli potraktować tę historię z lekkim przymrużeniem oka, bardzo dużo w niej działa.

Roane też działa, choć tu mam bardziej mieszane uczucia. Z jednej strony trudno mu odmówić uroku. Jest ciepły, uważny, naturalny, a jego relacja z Eve rozwija się w sposób przyjemny i dający czytelniczą satysfakcję. Z drugiej strony chwilami wydawał mi się zbyt idealny, zbyt starannie dopasowany do tego, czego bohaterka akurat potrzebowała. To nie jest zarzut, który przekreśla romans, ale sprawia, że mniej w nim zaskoczenia. Więcej komfortu niż napięcia, więcej spełnionej fantazji niż prawdziwego tarcia między dwojgiem ludzi.

Bardzo podobało mi się natomiast to, że autorka nie ograniczyła się wyłącznie do głównej pary. Mieszkańcy Alnster mają swoje historie, swoje relacje i swoje małe dramaty, dzięki czemu miasteczko nie jest tylko ładną dekoracją. Czasem te poboczne wątki lekko rozpraszają, bo odciągają uwagę od Eve i Roane’a, ale jednocześnie budują przyjemne wrażenie wspólnoty. A to właśnie wspólnota, bardziej nawet niż romans, tworzy tu ten kojący klimat.

Nie kupiłam za to wszystkiego bez oporu. Miałam momenty, kiedy czułam, że książka zbyt mocno chce być urocza. Że wygładza pewne sprawy, przyspiesza emocjonalne procesy i nie pozwala trudniejszym tonom wybrzmieć do końca. To nie jest wada dyskwalifikująca, ale dla czytelniczki, która lubi od czasu do czasu trochę więcej życiowego chropowatego realizmu, może być odczuwalna. Ja to czułam, szczególnie wtedy, gdy historia zaczynała skręcać za bardzo w stronę spełnionego marzenia.

A jednak, mimo tych wszystkich zastrzeżeń, nie potrafię tej książki ocenić chłodno. Bo ona zrobiła ze mną coś, czego się nie spodziewałam. Zamiast tylko mnie zabawić, zmusiła mnie do paru cichych refleksji o własnych wyborach. O tym, jak łatwo utknąć w życiu, które nie daje już radości, tylko dlatego, że z zewnątrz wygląda przyzwoicie. O tym, że czasem najbardziej fantazyjna opowieść potrafi dotknąć czegoś zaskakująco prawdziwego.

Dlatego powiedziałabym tak: jeśli ktoś szuka lekkiego małomiasteczkowego romansu, ta książka sprawdzi się świetnie. Jeśli ktoś potrzebuje twardego realizmu, lepiej od razu nastawić się na baśniowość i umowność. A jeśli ktoś, tak jak ja, jest czytelniczką po przejściach i lubi, gdy pod warstwą uroku kryje się pytanie o sens własnych decyzji, to może znaleźć tu coś więcej niż tylko sympatyczną historię miłosną.

Ostatecznie oceniam „Wiele hałasu o ciebie” dobrze, choć nie bez zastrzeżeń. Za klimat dałabym bardzo dużo. Za emocjonalny punkt wyjścia także. Za wiarygodność trochę mniej. Ale jako całość to książka, która nie tyle mnie porwała, ile miękko objęła i zostawiła z myślą, że czasem nawet najbardziej nieprawdopodobna historia potrafi powiedzieć coś prawdziwego o kobiecie, która próbuje zacząć od nowa.