Wieje szarkijja. Beduini z pustyni Negew

To szarkijja to porywisty wiatr, który zatrzymał wojska Napoleona w ich marszu na Bliski Wschód. Kiedy szarkijja szaleje po pustyni, drobinki gorącego piasku przynoszą ból podobny do ran, jakie codziennie zadawane są Beduinom żyjącym na marginesie społeczeństwa izraelskiego. Pomimo, że ich prawo do ziemi zostało uznane przez władze osmańskie i później przez mandat brytyjski, rząd Izraela nadal je kwestionuje. Beduini padają ofiarą planów zagospodarowania pustyni Negew, które przewidują przymusowe przesiedlenia oraz wyburzanie domów i wiosek, wzniesionych bez formalnych pozwoleń.

Choć formalnie są uznawani za pełnoprawnych obywateli, a od lat siedemdziesiątych prowadzą walkę sądową z izraelskimi władzami, nie zauważają dużych zmian w swojej sytuacji. Mimo braku doświadczonych liderów, Beduini organizują się, stosując historyczne nazwy swoich wiosek, formując komitety i wzmacniając swoje ruchy nacisku. Nie chcą być bierni ani zgadzać się na kompromisowe rozwiązania, jakie akceptowali ich przodkowie. Aspirują do zmiany, licząc na rewolucyjny zryw, który zmusi Izrael do przyznania praw obywatelskich mieszkańcom pustyni.

"Wieje szarkijja" jest kolejną reporterską próbą uchwycenia izraelskiej rzeczywistości, dołączając do innych dzieł, takich jak "Izrael już nie frunie" i "Oczy zasypane piaskiem", które badają złożone relacje społeczne w tym regionie.