Widocznie tak musi być między żywymi artystami

Dla osób zafascynowanych dziełami Tadeusza Różewicza oraz teatrem, książka „Widocznie tak musi być między żywymi artystami. Korespondencja 1966–2011”, będąca zbiorem korespondencji między Tadeuszem Różewiczem a Jerzym Jarockim, opracowana przez Annę Romaniuk, to wartościowa pozycja. Zarówno Różewicz, uznany dramaturg i innowator, jak i Jarocki, reżyser o niezwykłej wizji teatralnej, odegrali wiodącą rolę w polskiej kulturze drugiej połowy XX i początku XXI wieku. Znajdujemy tu dialog dwóch wybitnych umysłów, który przekształcał się w nową jakość artystyczną, tworzy interdyscyplinarne dzieła teatru. Z korespondencji Różewicza i Jarockiego wyłania się nie tylko interesująca wymiana intelektualna, ale i portret ich współpracy zawodowej. Obejmuje ona około 200 listów, z czego większość napisał Różewicz, a całość ukazuje burzliwą dynamikę ich relacji. Choć czasami ich współpraca była trudna, to przyniosła znaczące spektakle, takie jak „Wyszedł z domu” w Starym Teatrze w Krakowie, czy „Pułapka” we Wrocławskim Teatrze Polskim. Listy te oferują wgląd za kulisy teatrów i procesu twórczego, odsłaniając relację pełną zarówno intensywnych dyskusji artystycznych, jak i codziennych refleksji oraz osobistych przemyśleń. Korespondencja stanowi zatem nie tylko dokument artystyczny, lecz także obraz refleksji nad sztuką i życiem obu wyjątkowych jednostek.