W stronę fenomenologii niezjawiskowej

Książka oferuje różnorodne spojrzenie na fenomenologię francuską końca XX wieku, eksplorując szeroki wachlarz tematyczny. Przedstawia fenomenologiczne podejście do weryfikacji wiedzy oraz ontologii świata ludzkiego, analizuje fenomenologię czasu oraz wartościowanie jego różnych etapów. Dotyka problematyki intersubiektywności, zagadnień etycznych, oraz wprowadza czytelnika w świat fenomenologii polityki i prób odkrycia boskiej transcendencji. Istotną częścią są także rozważania nad cielesnością oraz analiza roli malarstwa z fenomenologicznego punktu widzenia, jak również próby zrozumienia ludzkiej afektywności i tworzenia dyskursu performatywnego.Wspólną ideą przewodnią wszystkich przedstawionych analiz jest dążenie do ujawnienia najskrytszych źródeł znaczeń, które kierują badanymi obszarami. Dążenie to, w swojej radykalnej formie, łamie tradycyjne dualizmy obecne w klasycznej filozofii: ducha i ciała, podmiotu i przedmiotu, kultury i natury, rozumu i uczuć, umysłu i zmysłów, oraz języka pojęciowego i pozawerbalnego. Równocześnie przekracza granice między spekulacją a doświadczeniem, pomiędzy tym, co widzialne i niewidzialne, transcendencją a immanencją. Ta świeża perspektywa fenomenologiczna wprowadza powiew nowości, przynosząc unikalne spojrzenie na znane zagadnienia.Jednakże ten radykalizm niesie ze sobą ryzyko dla tożsamości samej fenomenologii. Stawia ją przed wyzwaniem przekraczania granic doświadczenia i rzeczywistości jako zauważalnych zjawisk poddających się reprezentacji. Podważa także suwerenność podmiotu w obszarach poznania i działania oraz myślenia opartego na prawach logiki i tradycyjnej pojęciowości językowej.