W potopie krwi i łez. Sześć tygodni w czerezwyczajce

Publikacja zawiera dwa wspomnienia, których wspólną cechą jest doświadczenie uwięzienia w kazamatach czerezwyczajki w roku 1919. Pierwszy tekst, autorstwa Jadwigi Januszkiewiczowej, relacjonuje jej pobyt w więzieniach zakończony powrotem do Polski w ramach wymiany więźniów. Drugi tekst, napisany przez Tadeusza Zagórskiego, oferuje dogłębną analizę wzorców zachowań i sytuacji panujących w tamtejszych więzieniach. Książka przedstawia dramatyczne historie aresztowań, życie codzienne w więzieniach, brutalne metody przesłuchań oraz stosowane tortury. Ukazuje także postaci współwięźniów, którzy dzielili niedolę z autorami, a także różne ludzkie postawy wobec zagrożenia życia, w miejscu gdzie samo posiadanie polskiego pochodzenia uznawane było za akt kontrrewolucji – największe przestępstwo tamtych czasów. Opisuje też profili oprawców, którzy odmalowani są jako krwawi fanatycy rewolucji i zwykli zbrodniarze, bezlitośnie traktujący swe ofiary. Oprócz przejmujących relacji o cierpieniach Polaków w okresie terroru, publikacja przynosi również przykłady przebłysków człowieczeństwa, które mimo wszystko pojawiały się w tym mrocznym czasie.