Unicestwianie

Już na samym początku należy napisać, że nie jest to najlepsza powieść Houellebecqa. Ale to nic nowego, bo po „Mapie i terytorium” Francuz trochę jakby od niechcenia pisze. Niby jest w tym pomysł, koncepcja, a czasem wizja („Uległość” była uznawana za profetyczną, a to za sprawą faktu, że premiera powieści zbiegła się z terrorystycznym atakiem na redakcję pisma „Charlie Hebdo”), ale trudno w tym odnaleźć mocną, wielką literaturę. Ale może Houellebecqowi się po prostu nie chce, tak jak jego bohaterom.
W „Unicestwianiu” głównym bohaterem jest Paul, wysoki urzędnik ministerstwa finansów. I tyle można by o nim powiedzieć. Snuje się miedzy gabinetem ministra a mieszkaniem w luksusowej dzielnicy Paryża. Jest znudzony i znużony życiem, pracą, małżeństwem. Nawet seria ataków hakerskich dokonanych m.in. na jego szefa nieszczególnie go porusza. Dopiero poważna choroba ojca budzi w Paulu emocje i szarpie jakąś czułą strunę. Sam bohater jest tym zaskoczony, zadziwiony faktem, jakie pokłady uczuć i przywiązania do rodzica w nim drzemią. Nie staje się znacząco aktywniejszym, ale „pomaga” mu to w innym ważnym kroku - w ratowaniu małżeństwa. Wiele wątków powieści to jedynie tło dla dylematów Paula. Nie znajdują rozwiązania, albo są opisane pobieżnie (jak choćby kampania wyborcza na urząd prezydenta Republiki). To jednak trochę znak rozpoznawczy Michela. Podsumowując, to chwilami nużąca ponadsześciusetstronicowa podróż przez dość nużące życie francuskiego urzędnika.