Uczniowie z Sais

Novalis, właściwie Fryderyk von Hardenberg, urodzony w 1772 roku i zmarły w 1801, był czołowym niemieckim poetą, filozofem oraz tłumaczem, który odegrał ważną rolę w rozwoju niemieckiego romantyzmu. Chociaż był uczniem Schillera i silnie zainspirowany twórczością Goethego, jego poglądy często biegły w całkowicie innym kierunku. Novalis, będący także antropozofem i mistykiem chrześcijańskim, poszukiwał nowej metody myślenia łączącej naukę, sztukę i religię, którą nazywał symfilozofowaniem. Jerzy Prokopiuk, w zbiorku zatytułowanym "Uczniowie z Sais", dokonał wyboru i tłumaczenia najważniejszych dzieł Novalisa, podkreślając jego zainteresowanie sięganiem do wewnętrznego świata jaźni i dążeniem do idealnej świadomości. Ten światopogląd Novalis określał jako idealizm magiczny, w którym poetycka fantazja była kluczowa. Fantazja, przez niego postrzegana jako siła pozamechaniczna, powstawała z czystych myśli i odczuć, niepodporządkowanych prawom mechanicznym. W ramach swojej filozofii dążył do romantyzacji świata, przekształcając rzeczy codzienne w coś tajemniczego i nadając im wyższe znaczenie. Główna idea "Uczniów z Sais" to postulat zrozumienia natury jako siły twórczej, dążąc do odnalezienia pierwotnego sensu istnienia.