Tysiące chwil – borderline

„Tysiące chwil - borderline” to była dla mnie książka, której nie da się czytać obojętnie. I to nie jest tak, że po prostu „spodobała się” albo „nie”. Raczej zostawiła po sobie coś ciężkiego, coś, co siedzi w głowie i nie bardzo chce wyjść. A może właśnie o to chodziło autorce, bo temat, który tu porusza, nie pozwala na lekkość. Gdybym miała zapytać znajomych, czy wiedzą, co to jest borderline, to większość pewnie by się zawahała. Albo powiedziała, że „coś słyszałam”, ale bez głębszego zrozumienia. I myślę, że to właśnie jest największa siła tej książki. Ewa Pirce nie próbuje tego tematu upiększyć, nie robi z niego tła pod romans, tylko pokazuje, jak to wygląda od środka. I to nie z pozycji obserwatora, tylko z perspektywy kogoś, kto to przeżywa.

Olivier od samego początku jest postacią, która boli. Nie dlatego, że jest tragiczny, tylko dlatego, że jest bardzo ludzki w swoim cierpieniu. To nie jest typowy „poraniony bohater z romansu”, który potrzebuje tylko miłości, żeby wszystko naprawić. Tu jest dużo więcej brudu, chaosu, wewnętrznej pustki i myśli, które nie dają spokoju. On sam nie chce być ratowany. Nie wierzy, że zasługuje na coś lepszego. I to właśnie robi tę historię tak trudną, bo czytając, człowiek czuje, że nie ma tu prostych rozwiązań. Z jednej strony mamy jego, z drugą Eden, która jest jego całkowitym przeciwieństwem. Ona jest światłem, ale nie w tym tanim, bajkowym sensie. Raczej w takim, który potrafi dostrzec mrok i mimo to nie odchodzi. To było dla mnie chyba najciekawsze w tej książce. Nie to, że ona go „uratuje”, tylko to, że ona próbuje. Że widzi w nim coś więcej niż tylko chorobę. I że to rodzi między nimi napięcie, które nie jest słodkie, tylko bardzo wymagające. Mam wrażenie, że Ewa Pirce bardzo świadomie prowadzi tę opowieść. Nie ucieka od trudnych pytań. Nie próbuje ich zamieść pod dywan. Ona je stawia i zostawia czytelnikowi do przemyślenia. Czy huśtawka emocjonalna nie zniszczy tej relacji? Czy ktoś, kto całe życie czuje się winny, potrafi w końcu polubić siebie? Czy miłość wystarczy, żeby przebić się przez coś, co narastało latami? I to są pytania, które nie znikają po zamknięciu książki.

Czytało mi się to trudno, ale nie w sensie, że książka jest nudna albo źle napisana. Wręcz przeciwnie, jest intensywna, momentami wręcz przytłaczająca, ale właśnie przez to działa. Niektóre fragmenty czytałam z takim ściskiem w żołądku, że aż musiałam przystawać. Bo to nie jest opowieść, którą da się „skonsumować” i zapomnieć. Ona zostawia ślad.

Bardzo doceniam też to, że autorka nie udaje, że wszystko da się naprawić. Nie ma tu taniego happy endu, który sprawia, że nagle wszystko jest idealne. Jest za to dużo emocji, dużo bólu, dużo prób, upadków i momentów, które bardziej przypominają realne życie niż literacki sen. I to właśnie sprawia, że ta książka jest ważna.

Po lekturze mam mieszane uczucia, ale dobre mieszane uczucia. Z jednej strony smutek, z drugiej nadzieja, z trzeciej podziw dla autorki, że zdecydowała się napisać coś takiego. Bo to nie jest łatwy temat. To nie jest książka, którą każdy polubi. Ale to też nie jest książka dla każdego. To jest historia dla kogoś, kto chce zobaczyć coś więcej niż tylko „miłość naprawia wszystko”. Dla mnie „Tysiące chwil - borderline” to jedna z tych książek, które czyta się z myślą, że życie jest nieprzewidywalne i że czasem los stawia na naszej drodze kogoś, kogo nie rozumiemy, ale kto mimo wszystko zmienia coś w naszym świecie. I może właśnie dlatego warto ją przeczytać.