Tygiel

Krystyna Jarocka w swojej powieści "Tygiel" przedstawia nietypową narrację, zabierając nas w podróż przez życie kobiety-nauczycielki w małej, wiejskiej osadzie Polski w czasach wczesnego PRL-u. Bohaterka, zmuszona do podjęcia pracy na mocy tzw. nakazu pracy, staje przed wyzwaniem, jakim było odnalezienie się w tej zamkniętej społeczności. Była to inicjatywa komunistycznych władz, mająca na celu stymulację rozwoju gospodarczego, redukcję bezrobocia oraz zmianę struktury społecznej poprzez wyeliminowanie języków mniejszościowych. Paradoksalnie, swoją politykę usprawiedliwiali, odwołując się do słów Św. Pawła do Tesaloniczan: "Kto nie chce pracować, niech też nie je."

Jako nauczycielka w szkole powszechnej w miejscowości blisko niemieckiej granicy, bohaterka szybko zderza się z rzeczywistością pełną nieufności i ukrytych intencji. Po przyjeździe napotyka na chłodną rezerwę ze strony mieszkańców oraz kierownika szkoły. Jej zadanie nie jest łatwe; musi budować relacje społeczne i odnaleźć swoje miejsce w świecie, który jest jej całkowicie obcy. Ta wykształcona kobieta konfrontuje się z codziennymi trudnościami i stara się zjednać przychylność lokalnej społeczności i swoich rówieśników z pobliskich miast.

"Tygiel" nawiązuje do tradycji literackiej, bliskiej twórczości Edwarda Redlińskiego i Stefana Żeromskiego, ale nie stanowi ich kopii. Jarocka, posługując się mistrzowskim językiem, wiernie odtwarza warunki życia i pracy w trudnym okresie PRL-u, nadając swojej historii unikalny sens i głęboki przekaz.

Czy warto sięgnąć po tę książkę? Fragment tekstu, którego sens jaśniejący między co dzień obecnymi wadami i ideałami, mówi sam za siebie: „Czy w tym tyglu, jakim jest życie - z jego brudem, ckliwością, niewiarą, szaleństwem i szarzyzną, gdzie cnoty obrastają szlamem przywar, a wady nie przekreślają ideałów, gdzie każdy czysty nurt ma swój kanał ścieków - czy w tym tyglu ona jedna ma ocalać swoją uczciwość?...” Zachęcam do lektury tej fascynującej książki.