Twierdza Tarnopol 1944

Na początku lutego 1944 roku Armia Czerwona z powodzeniem przebiła się między Grupami Armii Południe a Środek w okolicach Szepietówki, Równego i Łucka. Celem tej operacji było całkowite rozbicie północnej części Grupy Armii Południe i odcięcie obu ugrupowań od strategicznej linii kolejowej Lwów-Płoskirów-Żmerynka. Aby temu przeciwdziałać, Adolf Hitler nakazał obronę kluczowych miast, mając nadzieję na odtworzenie linii frontu. W tym celu wybrano pewne miejscowości, które miały być przekształcone w twierdze mogące wytrzymać oblężenie aż do ostateczności.10 marca zupełnie nieprzygotowany Tarnopol, kluczowy węzeł komunikacyjny pomiędzy Lwowem a Płoskirowem, został ogłoszony twierdzą, mimo że brakowało tam jakichkolwiek ufortyfikowań i zapasów. Miasto zostało szybko otoczone, a jego obrońcy przez trzy tygodnie próbowali stawiać opór. Pomimo dwóch prób przebicia się z oblężenia, które zaangażowały znaczne siły, nie udało się osiągnąć sukcesu. W końcu, gdy obrońcy poddali się, jedynie 55 z nich zdołało przedrzeć się do niemieckich pozycji. Strategia Hitlera okazała się nieskuteczna; twierdze nie przyniosły zakładanych korzyści, a okazały się znacznym obciążeniem dla działań niemieckich w regionie.