Tupcio Chrupcio. Błyszczące znaleźisko

Od kiedy moje dziecko ruszyło do przedszkola, nie ma dnia, aby nie wróciło do domu z jakimś cennym znaleziskiem. Jest to chyba najbardziej uniwersalna zabawa na świecie, pani w przedszkolu często zabiera maluchy na spacer, kiedy pogoda dopisuje, a nasz parapet w kuchni zdobi już imponująca ilość kasztanów i szyszek, ulubionych skarbów mojego syna podczas jesiennych spacerów ? Moje dziecko traktuje sprawę poszukiwania skarbów bardzo poważnie od czasu, gdy wieczorami często towarzyszy nam książka „Tupcio Chrupcio. Błyszczące znalezisko”. Co takiego cennego znalazł tytułowy bohater książek Elizy Piotrowskiej?  

Tupcio Chrupcio to bohater serii kilkunastu książek, przedstawiających życie Chrupciowej rodziny, mieszkającej gdzieś na skraju łąki i lasu. Tytułowy bohater jest małą myszką, nie dajcie się jednak zwieść — bliskie są mu problemy i wyzwania każdego przedszkolaka. Tupcio nie jest bohaterem idealnym, nie wszystko mu wychodź, czasem popełnia błędy, a nawet skłamie albo... zbuntuje się przeciw jedzeniu smacznych warzyw na obiad. W naszym domu jest kilkanaście bajek dla syna do wyboru, mimo to, często sięga po Tupcia Chrupcia. Dlaczego? Wydaje mi się, że wynika to z dwóch powodów: przepiękne ilustracje oraz niezbyt wyszukany język, którym autorka się posługuje na ramach swoich książek. Opowieści o Tupcio napisane zostały językiem dzieci i dla dzieci, czasami, gdy czytam bajkę, mój syn śmieje się we wniebogłosy, a ja śmieję się z nim, chociaż nie wiem do końca z czego ?.  

W książce „Tupcio Chrupcio. Błyszczące znalezisko” tytułowy bohater znajduje cenny skarb, kiedy pani w przedszkolu zachęca maluchy, aby rozejrzały się wokół siebie. Tupcio długo chodził niepocieszony, nie mógł znaleźć nic, co w jego oczach wydawałoby się warte uwagi. A jednak cierpliwość małej myszki została nagrodzona, choć... prawdziwa nauka miała dopiero nadejść. Tupcio znalazł pierścionek i oddając swój skarb, zyskał uznanie w oczach innych, dzieci, a nawet dorosłych. Więcej jednak nie będę mówiła, aby nie psuć wam zabawy z czytania książeczki ?.  

Książki z Tupciem Chrupciem na rynek literatury dziecięcej wprowadza Wydawnictwo „Wilga”, które promuje serię hasłem „Wychowywanie przez czytanie”. Co się za tym kryje? Pomysł Elizy Piotrowskiej jest prosty – przedstawić perypetie Tupcia Chrupcia i pozwolić najmłodszym czytelnikom wyciągnąć z historii wnioski, które przydarzą się w prawdziwym życiu. Książki jak najbardziej nadają się do samodzielnego czytania, jednak ich prawdziwa moc kryje się w czasie spędzanym z rodzicami. Dzieci do 3 roku życia chętnie naśladują swoich rówieśników, podpatrują ich zachowania i nie potrafią jeszcze ocenić, które z tych postaw mu służą, a które mogą przynieść kłopoty. Prosta konstrukcja bajki, gdzie ukazane są rozmaite zachowania Tupcia Chrupcia oraz ich konsekwencje, skutecznie pobudzają wyobraźnię. Przypominam sobie, gdy mój synek w sierpniu przygotowywał się do pierwszych dni w przedszkolu i miałam sporo obaw związanych z tym, jak sobie poradzi, czy znajdzie przyjaciół i nie będzie za mną tęsknił od rana do wieczora. Mój mąż śmiał się tylko na głos, słysząc te wątpliwości, bo jednak nasze dziecko jest pełne energii i chętnie spędza czas w towarzystwie innych ludzi. Rzecz w tym, że najczęściej byli to dorośli – jako jedynak cieszy się szczególnymi względami dziadków i ciotek, a jednak towarzystwo dzieci w przedszkolu to zupełnie inna rzecz. W książce „Tupcio Chrupcio. Umiem się dzielić” tytułowy bohater spędzał dzień w przedszkolu zupełnie sam. Mała myszka nie chciała oddać swoich ulubionych zabawek kolegom, trzymała je tylko dla siebie i przez to spędzała czas sama w kącie, kiedy inne maluchy grały w piłkę i bawiły się samochodzikami w grupie. Widok Tupcia Chrupcia w tej sytuacji łamał serduszko, a mój synek wielokrotnie sięgał po tę bajkę, może czuł, że przyda mi się ona w przyszłości? Samodzielny wybór czytadełka na dobranoc to zwyczaj, jaki praktykujemy od miesięcy, pozwala mi to lepiej rozpoznać jakie treści moje dziecko lubi mieć czytane przed snem, a jednocześnie umacnia w nim przekonanie, że może sam decydować o sobie w drobnych, ale jednak ważnych dla niego sprawach ?.  

Wspomniałam wyżej o obrazku Tupcia Chrupcia, który siedział niepocieszony zupełnie sam w kącie i patrzył na zabawę innych dzieci. Ilustracje w książkach Elizy Piotrowskiej mają szczególną moc. Stanowią w zasadzie równoległą historię do tej opowiadanej słowami, co szczególnie docenią dzieci, które jeszcze nie potrafią czytać i wiążą zabawę z literaturą przede wszystkim w oglądaniu obrazków. Te zostały wykonane przez Marco Campanellę, włoskiego grafika i trzeba mu oddać, że rysunki Tupcia Chrupcia i jego rodziny cieszą oczy, nie tylko dzieci ? Lubimy z synkiem bawić się w poszukiwaniu szczegółów na ilustracjach, a te niekiedy zaskakują, jak wówczas, gdy w rodzinie Chrupciów pojawiła się siostrzyczka tytułowego bohatera, Misia i spała w łupinie orzecha. Nadaje to całej opowieści jeszcze bardziej baśniowego charakteru, mimo iż sama opowieść zwykle mocno nawiązuje co codzienności każdego dziecka i jego zwyczajów czy rytuałów. ?  

Książki z Tupciem Chrupciem mają duży format, liczą po 24 strony, a przedstawione w nich opowieści opisane zostały dość dużą czcionką. Papier jest przyjemny w dotyku, nieco śliski, co ułatwi dzieciom samodzielne przeglądanie książeczki. Każda opowieść o Tupcio ma nieco inną szatę graficzną, można to z powodzeniem wykorzystać do nauki kolorów przez maluchy ?. 

Kiedy byłam w ciąży z moimi bliźniakami, zastanawiałam się, jaką będę mamą. Codziennie czytałam książki o świadomym wychowywaniu, czułam niemałe przerażenie na myśl, że aktualnie świat zmienia się tak szybko, że nawet mi czasami ciężko za nim nadążyć, a co dopiero małym stworzeniom! Oczami wyobraźni widziałam sobie, jako ostoję spokoju, która cierpliwie tłumaczy maluchom jak wygląda świat wokół nich, odkrywa jego najpiękniejsze strony i chroni przed niebezpieczeństwami. Pewnie każda mama ma podobne myśli w głowie, rzeczywistość jednak weryfikuje nasze plany. Kiedy moje maluchy nieco podrosły i świętowaliśmy podwójne, pierwsze urodziny, pojawiły się pierwsze poważne wyzwania. Córka nie chciała jeść, synek nie chciał się wspólnie bawić zabawkami, pojawiły się też pierwsze kłótnie i nieporozumienia związane z pobytem u dziadków, kiedy musiałam wrócić do pracy i razem z mężem odbieraliśmy dzieci dopiero wieczorową porą. Moja mama lubiła powtarzać, że małe dzieci to mały kłopot, duże dzieci to duży kłopot. I dziś lepiej rozumiem co miała na myśli ?  

Książki o świadomym wychowaniu przywiązują dużą uwagę do relacji między dzieckiem i rodzicami. Do 3 roku życia dziecko poznaje świat wokół siebie i rozumie go w sposób, jaki zostanie on przedstawiony przez rodziców. Co ciekawe, to jednak nie rodzice, a inne dzieci bywają w tym okresie życia największym autorytetem. Mechanizm jest prosty – chodzi o naśladowanie innych dzieci i wzorowanie się na nich, co dziecku przychodzi naturalnie zwłaszcza po ukończeniu pierwszego roku życia i rozpoczęciu etapu przedszkolnego. Można wykorzystać ten fakt i świadomie pomóc dziecku wybrać odpowiednie treści, które będą dla dziecka stanowić czas zabawy i rozrywki, a jednocześnie przemycać ważne dla maluchów postawy w zakresie nowych obowiązków i rytuałów. O ile w pierwszych miesiącach życia razem z moimi bliźniakami często przeglądaliśmy bajki w formie tzn. Wyszukiwanek, o tyle wraz z pierwszymi urodzinami postanowiłam wprowadzić więcej urozmaicenia dla naszych literackich, rodzinnych wieczorów. „Ulica Czereśniowa” wciąż nam towarzyszy, głównie jednak w czasie podróży, gdy moje maluchy siedzą z tyłu w aucie ze swoimi ulubionymi książeczkami na kolanach i potrafią całą drogę do dziadków wesoło się przekrzykiwać w odnajdywaniu różnic między obrazkami. Nieco inaczej prezentuje się książka Elizy Piotrowskiej pod tytułem „Tupico Chrupcio”. Tytułowy bohater cieszy się zainteresowaniem zarówno mojej córki, jak i synka, co jak zgaduje, nie pozostaje bez związku z serialem animowanym na TVP. Moje dzieci uwielbiają śledzić perypetie Tupcia Chrupcia, a większość książek w tym zakresie w domu i okazały się one szalenie pomocne w niektórych sprawach związanych z kolejnymi wyzwaniami przedszkolnego wieku. Szczególnie bajka „Tupcio Chrupcio. Dbam o zęby” była na tym tle pomocna, ponieważ na jednym z obrazków widać było Tupcia oraz jego kolegę Borysa, który za nic w świecie nie chciał myć zębów i pewnego poranka obudził się z okropnym bólem i trzeba było czym prędzej ruszyć na wizytę do dentysty. Ilustracje w książkach z Tupciem Chrupciem są szalenie sugestywne, za ich tworzenie odpowiedzialny jest włoski artysta, Marco Campanella. Co ciekawe, współpracuje on z TVP przy realizacji serialu animowanego i jest to widoczne już na pierwszy rzut oka – pastelowe kolory i ich łagodna tonacja przypominają najpiękniejsze ilustracje z baśni Hansa Christiana Andersena ?  

Wczoraj kurier przyniósł nam kilka nowych książek z Tupciem Chrupciem w roli głównej, wśród nich była książka „Tupcio Chrupcio. Błyszczące znalezisko”. Motyw przewodni tej historii okazał się strzałem w dziesiątkę. Mój synek uwielbia szukać w ziemi skarbów — mamy niewielki ogród wokół domu i potrafi tam rozmaite przedmioty wynajdywać i przynosić mi do domu, a kiedy czytałam wspomnianą bajkę i okazało się, że Tupcio znalazł wśród krzaków i trawy pewien bardzo osobisty przedmiot o dużej wartości, mój syn zrobił oczy wielkie jak pięciozłotówki i zapowiedział, że dziś też coś znajdzie. Na szczęście mamy sobotę, piękną pogodę i wzorem swojego ulubionego bohatera moje maluchy wesoło bawią się na ogrodzie, korzystając ze złotej, polskiej jesieni ?  

Tupcia Chrupcia polecam przede wszystkim rodzicom, których dzieci bywają uparte, czasem się buntują i ponad wszystko lubią stawiać na swoim. Dokładnie taka samą postawę prezentuje tytułowy bohater książek Elizy Piotrowskiej, jednak przygody Tupcia prowadza do szczęśliwego zakończenia, a w międzyczasie mysi bohater ma okazję porozmawiać z rodzicami, którzy wyjaśnią mu wszystkie wątpliwości. I ten przekaz trafi do najmłodszych czytelników pod warunkiem, że znajdziemy czas dla naszych dzieci na wspólne czytanie i utrwalanie tych pozytywnych postaw ?