To, o czym nie wiesz

Miałam z tą książką trochę dziwną relację, bo z jednej strony wciągnęła mnie naprawdę mocno, a z drugiej przez pół książki miałam ochotę marudzić na Jessicę. I może właśnie dlatego „To, o czym nie wiesz” tak dobrze zapamiętałam, bo nie było mi z nią obojętnie ani przez chwilę. Samantha Young zrobiła tu coś, co u niej bardzo lubię, czyli nie sprzedała samego romansu, tylko cały klimat miejsca i ludzi. Hartwell to jest w ogóle osobny bohater tej historii. To miasteczko serio żyje. Ma atmosferę taką, że człowiek nagle chce rzucić wszystko, wyjechać nad morze, siedzieć wieczorem przy promenadzie i udawać, że jego największym problemem jest to, czy iść na spacer, czy po kolejną kawę. I chyba właśnie przez ten klimat tak dobrze mi się to czytało. Bo nawet jak coś mnie drażniło, to nadal chciałam tam być. Young umie pisać takie społeczności, że nie ma poczucia, że bohaterowie żyją w pustce. Każdy coś wnosi, każdy z kimś gada, coś się dzieje, są emocje nie tylko między główną parą, ale też po prostu między ludźmi. To nie jest romans wrzucony na byle jakie tło. To jest cały książkowy świat, do którego łatwo wejść.

No ale dobra, Jessica. Nie polubiłam jej tak, jak bym chciała. I nie chodzi nawet o to, że była zamknięta w sobie, bo to jeszcze rozumiem. Bardziej o to, że momentami wydawała mi się strasznie wyniosła. Taka trochę przemądrzała, trochę zbyt chłodna, trochę jakby wszyscy wokół mieli się zachwycać samym faktem, że jest panią doktor. I to mnie gryzło. Miałam kilka momentów, kiedy zamiast jej kibicować, przewracałam oczami. Jasne, ona ma swoją przeszłość, swoje powody i swoje blokady, ale nie zmienia to faktu, że emocjonalnie nie siadła mi tak dobrze, jak pewnie powinna. Za to Cooper totalnie ratował sytuację. Naprawdę. To jest ten typ bohatera, który nie musi niczego udawać, żeby wypaść dobrze. Jest po przejściach, po rozwodzie, trochę poobijany, ale nadal ciepły, cierpliwy i normalny. Nie jakiś przesadzony książkowy ideał, tylko facet, przy którym naprawdę da się odpocząć. I to chyba najbardziej mi się podobało. On nie był męczący, nie był sztucznie „alfa”, nie musiał robić miliona wielkich gestów, żeby wypaść przekonująco. Po prostu działał.

Między nimi chemia była, to też trzeba uczciwie powiedzieć. Może nie taka, która rozwaliła mi system, ale na pewno wystarczająca, żebym chciała czytać dalej. Tylko że dla mnie ta książka i tak bardziej stała klimatem i emocjonalnym tłem niż samym romansem. Były tajemnice, trochę dramatu, takie spokojne, ale stale obecne napięcie. To nie jest historia bardzo ciężka, ale też nie taka całkiem lekka i słodka. Coś pomiędzy, i w sumie to mi odpowiadało.

Najbardziej szkoda mi wątku listów. Serio miałam wobec niego ogromne oczekiwania. Kiedy pojawił się na początku, od razu pomyślałam: ooo, to będzie coś pięknego, może trochę magicznego, coś co będzie się ciągnęło przez całą książkę i zrobi wielki efekt na końcu. A potem ten temat jakby trochę zniknął. Nie całkiem, ale jednak zdecydowanie za bardzo się rozmył. I to było moje największe rozczarowanie, bo potencjał był naprawdę duży.

Styl Young jak zwykle bardzo na plus. Czyta się szybko, gładko, dialogi są okej, czasem pojawia się humor, ale taki w małych dawkach, nie na siłę. I przez to nawet jeśli nie wszystko mnie kupiło, to i tak nie miałam ochoty odkładać książki. To jest ten typ powieści, przy którym człowiek sobie myśli „mam kilka uwag”, a mimo to czyta dalej z przyjemnością.​

Więc to dobra książka, super klimat, Cooper sztos, Jessica momentami ciężka do zniesienia, listy mogły być lepiej rozegrane, ale Hartwell absolutnie robi robotę. Nie jest to mój top Samanthy Young, ale i tak cieszę się, że przeczytałam, bo ten świat ma w sobie coś mega wciągającego. I jeśli ktoś lubi romanse bardziej nastrojowe niż przesłodzone, z fajnym miejscem w tle i bohaterami po przejściach, to myślę, że może mu to serio podejść.