To, czego nie mówimy

Najbardziej z tej książki zapamiętam nie wielkie sceny, nie zwroty akcji i nawet nie sam romans, tylko to dziwne uczucie ścisku, które pojawia się, kiedy bohaterowie przez lata noszą w sobie coś ważnego i kompletnie nie umieją tego nazwać. „To, czego nie mówimy” właśnie na tym stoi. Na milczeniu, które nie jest spokojne ani godne, tylko męczące, frustrujące i momentami wręcz okrutne. I chyba dlatego ta historia tak dobrze działa. Bo Samantha Young nie opowiada tu o łatwej miłości, tylko o uczuciu, które przez zbyt długi czas było zamknięte w środku i zdążyło narobić sporo szkód.

Dahlia i Michael to para, która od początku ma w sobie coś ciężkiego. Nie chodzi nawet tylko o chemię, chociaż ona oczywiście jest. Bardziej o to, że między nimi od pierwszych stron czuć przeszłość. Nie jakąś tam symboliczną, tylko taką prawdziwą, lepką, niewygodną, która siedzi w spojrzeniach, niedopowiedzeniach i każdym zdaniu, którego nie kończą. Dahlia wraca z Hartwell do Bostonu, bo ojciec jej potrzebuje, a przy okazji musi zmierzyć się z człowiekiem, którego nigdy tak naprawdę nie przestała kochać. Michael jest świeżo po rozwodzie i też nie wygląda jak ktoś, kto wszystko ma już przepracowane. I to jest właśnie moc tej książki. Ona nie udaje, że druga szansa jest czymś prostym i romantycznym sama z siebie. Tutaj wszystko boli bardziej, bo oboje już wiedzą, ile można stracić. Bardzo podobało mi się, że Young nie wrzuca ich od razu z powrotem w wielką miłość, tylko każe im najpierw przejść przez cały ten emocjonalny bałagan. Poczucie winy, złość, tęsknotę, lęk przed kolejnym zranieniem. To jest romans, ale taki bardziej poszarpany niż słodki. I za to ogromny plus.

Dahlia nie jest bohaterką, którą kocha się bez zastanowienia. I dobrze. Bo czasami naprawdę mnie irytowała. Jej uciekanie, zamykanie się, to wieczne cofanie ręki, kiedy coś zaczynało być zbyt prawdziwe, potrafiło wejść na nerwy. Ale z drugiej strony właśnie to sprawiało, że wydawała mi się ludzka. Łatwo pisać bohaterki odważne i zdecydowane, trudniej takie, które są po prostu poranione i nie umieją przestać się bać. Dahlia bywa trudna, ale przynajmniej nie jest papierowa. Za to Michael naprawdę mnie kupił. I nawet nie dlatego, że jest tym facetem, który rusza za ukochaną do Hartwell, chociaż umówmy się, to działa na wyobraźnię. Bardziej dlatego, że w nim jest jakaś emocjonalna cierpliwość. On też ma swoje granice, też jest zły i zmęczony, ale jednocześnie naprawdę czuć, że zależy mu nie tylko na odzyskaniu Dahlii, lecz także na tym, żeby w końcu między nimi padła prawda. To nie był dla mnie bohater w stylu idealnego romantycznego zbawcy. Raczej ktoś, kto też przeszedł swoje, ale mimo to ma jeszcze siłę walczyć.

Bardzo podobał mi się też klimat Hartwell. To miasteczko znowu robi robotę. Jest spokojne, nadmorskie, trochę pocztówkowe, ale jednocześnie pełne ludzi, którzy mają własne historie i tworzą fajne tło dla całej opowieści. Dzięki temu książka nie zamyka się tylko w duecie Dahlia i Michael. Ma oddech. Ma przestrzeń. I kiedy wchodzi jeszcze wątek skandalu w miasteczku, historia dostaje dodatkową energię. Nie powiedziałabym, że to najważniejszy element fabuły, ale na pewno sprawia, że nie czyta się tego wyłącznie jako romansu o dawnej miłości.

Podoba mi się, że Samantha Young umie pisać romanse, w których uczucie nie jest tylko ozdobą. Tutaj ono naprawdę wynika z historii bohaterów, z ich błędów, z tego, co przeżyli osobno i razem. Nie ma w tym przesadnego lukru. Jest za to sporo bólu, tęsknoty i takiego dorosłego smutku, który siedzi pod skórą dłużej niż pojedyncza scena.

Dla mnie „To, czego nie mówimy” to książka bardziej o emocjonalnej odwadze niż o samej miłości. O tym, że czasem najtrudniej nie jest wrócić do kogoś, tylko przyznać się do prawdy przed samą sobą. I może właśnie dlatego ta historia zostaje w głowie. Nie dlatego, że wszystko jest tu idealne, tylko dlatego, że to wszystko jest takie trochę niewygodne, trochę bolesne i przez to bardziej prawdziwe. Nie wiem, czy to mój ulubiony tom Young, ale na pewno jeden z tych, które czuje się bardziej niż czyta. I nawet jeśli Dahlia chwilami doprowadzała mnie do szału, a Michael momentami sprawiał, że miałam ochotę wejść do tej książki i przytulić go za to całe zmęczenie, to właśnie dzięki temu ta historia działała. Bo nie była obojętna. A dla mnie to zawsze najważniejsze.