To, co najważniejsze

Kiedy człowiek zmaga się ze wstydem, to często oznacza, że żyje wbrew sobie. Emerytowany dziennikarz, próbując poradzić sobie z samotnością i ograniczeniami finansowymi, ucieka na spokojną podhalańską wieś, żeby w ciszy jeszcze raz zastanowić się nad swoim życiem. W retrospektywnym stylu, pełnym ironii i przekory, odkrywa przed czytelnikiem swoje homoerotyczne doświadczenia, brak ojca i silną więź emocjonalną z matką. Walczy z wewnętrznym konfliktem między wiarą w Boga a rozdźwiękiem z Kościołem, co znacząco wpływa na jego relacje z otoczeniem. Jego opowieść jest pełna szczerości, ujawniając tajemnice, które skrywamy sami przed sobą, oraz pokazuje odwagę potrzebną do zmierzenia się z nimi. Narrator opisuje swoje dzieciństwo podczas wojny, wspominając, jak wychowywany był przez kobiety i choć biedny, pamięta ten czas z nostalgią. Próbował znaleźć przyjaciół w nieodpowiednich miejscach, zaniedbując relacje wokół siebie. Zafascynowany młodością, której jakby nigdy nie przeżył, odczuwał, że jako nastolatek był zbyt dorosły, a jako dorosły zbyt dziecinny. Przeżywa wewnętrzne rozterki, stając na scenie jako Gustaw-Konrad, lękając się egzaminów do szkoły aktorskiej, a mimo to reżyserując wielkie widowiska. Zastanawiał się nad przerwaniem studiów, jednocześnie myśląc o doktoracie. Choć wiele dziewczyn darzyło go uczuciem, on nie potrafił odwzajemnić miłości. Ta historia ukazuje złożoność duszy człowieka, który ucieka na wieś, by w końcu zmierzyć się z własnym wnętrzem i odnaleźć odwagę do pogodzenia się z własnymi tajemnicami.