Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Sztuka znikania
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Dla recenzenta teatralnego analizującego ewolucję teorii filozoficznej pojawia się nowa perspektywa na postmodernizm. Elinor Fuchs w swojej książce "The Death of Character" (1996) określa postmodernizm jako moment w kulturze, w którym ostateczne strategie ontologiczne upadają, przekształcając się w teatr. Fuchs w swojej pracy próbuje opisać istotną zmianę w humanistyce i kulturze, której początki można dostrzec już od końca lat pięćdziesiątych i początku sześćdziesiątych XX wieku. Podkreśla, że język teatru i związane z nim metafory najlepiej oddają istotę postmodernistycznej transformacji. Nie jest zresztą jedyną osobą, która doszła do takiego wniosku. Wyczerpanie się modernistycznego paradygmatu i zmierzch nowoczesności to tematy, które podejmowało wielu filozofów i myślicieli. Michel Foucault na przykład krytykował metafizykę obecności, Roland Barthes opisywał śmierć autora, Jacques Lacan kwestionował ontologiczne podstawy podmiotu, a Jean-François Lyotard ogłaszał kres wielkich metanarracji.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Dla recenzenta teatralnego analizującego ewolucję teorii filozoficznej pojawia się nowa perspektywa na postmodernizm. Elinor Fuchs w swojej książce "The Death of Character" (1996) określa postmodernizm jako moment w kulturze, w którym ostateczne strategie ontologiczne upadają, przekształcając się w teatr. Fuchs w swojej pracy próbuje opisać istotną zmianę w humanistyce i kulturze, której początki można dostrzec już od końca lat pięćdziesiątych i początku sześćdziesiątych XX wieku. Podkreśla, że język teatru i związane z nim metafory najlepiej oddają istotę postmodernistycznej transformacji. Nie jest zresztą jedyną osobą, która doszła do takiego wniosku. Wyczerpanie się modernistycznego paradygmatu i zmierzch nowoczesności to tematy, które podejmowało wielu filozofów i myślicieli. Michel Foucault na przykład krytykował metafizykę obecności, Roland Barthes opisywał śmierć autora, Jacques Lacan kwestionował ontologiczne podstawy podmiotu, a Jean-François Lyotard ogłaszał kres wielkich metanarracji.
