Szóste okno

Zaczęłam czytać „Szóste okno” wieczorem, kiedy miałam zrobić tylko „szybki rzut oka” na pierwsze strony. Wiedziałam, jak to zwykle kończy się w takich sytuacjach. Tym razem skończyło się na tym, że pół nocy później nadal siedziałam z książką w ręku i zastanawiałam się, czy w moim własnym mieszkaniu też czasem słyszę dźwięki, których nie powinno być.

Rachel Abbott nie zaczyna od wielkiej zbrodni ani od zwłok na środku pokoju. Zaczyna od kobiety, która próbuje po prostu odbudować życie po śmierci męża. Natalie ma córkę, nowego partnera i nadzieję, że w końcu będzie mogła odetchnąć. Brzmi jak początek czegoś spokojnego. I właśnie dlatego pierwsze niepokojące sygnały działają tak dobrze. Nie ma od razu krzyku, pościgu ani krwi. Jest za to poczucie, że coś jest nie tak, choć jeszcze nie wiadomo co. Natalie znajduje na komputerze Eda, partnera i najlepszego przyjaciela jej zmarłego męża, coś, co natychmiast zmienia jej sposób patrzenia na ich wspólne życie. Nie zdradzę, co dokładnie widzi, bo to byłby zły pomysł. Ważne jest, że od tej chwili przestaje ufać człowiekowi, którego wcześniej traktowała jak część rodziny. To bardzo nieprzyjemne uczucie. Wyobraź sobie, że przez lata ktoś był obok ciebie, znał twoje dziecko, pomagał w codzienności, a nagle zaczynasz się zastanawiać, czy w ogóle go znasz. I właśnie dlatego Natalie wydała mi się bardziej ludzka niż wiele bohaterek kryminałów. Nie jest odważną policjantką, która od razu wie, co robić. Jest zmęczoną matką, która boi się o córkę i jednocześnie nie chce wyglądać jak osoba tracąca rozum. Kiedy postanawia uciec, częściowo rozumiem ją, a częściowo mam ochotę krzyknąć: „Zadzwoń do kogoś!”. Ale czy ja, w jej sytuacji, zrobiłabym lepiej? Nie jestem pewna. Strach rzadko pozwala myśleć logicznie. Nowe mieszkanie miało być dla Natalie i Scarlett bezpiecznym miejscem. Oczywiście nie jest. Gdyby było, nie mielibyśmy książki. Pojawiają się dziwne dźwięki, niejasne zdarzenia i wrażenie, że ktoś obserwuje je z zewnątrz. Szóste okno staje się czymś więcej niż częścią mieszkania. To taki mały sygnał, że nawet po zmianie adresu przeszłość może siedzieć tuż za ścianą. Tom Douglas wchodzi do historii przez zupełnie inną sprawę. Bada śmierć nastolatki, która na pierwszy rzut oka wygląda na samobójstwo. Początkowo nie wiadomo, co to ma wspólnego z Natalie. I szczerze mówiąc, przez jakiś czas sami nie wiemy. To działa na korzyść książki, bo nie dostajemy od razu gotowej układanki. Kawałki zaczynają do siebie pasować powoli, a kiedy pierwsze połączenie staje się jasne, trudno odłożyć książkę.

Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, że nie interesowałam się wyłącznie zagadką. Zależało mi na Scarlett. Jest nastolatką, która straciła ojca, a potem musiała patrzeć, jak matka wprowadza do ich życia nowego mężczyznę. Nie jestem nastolatką, ale pamiętam, jak łatwo można czuć, że dorośli podejmują decyzje za nas, a potem oczekują, że będziemy z nimi zgadzać się bez pytania. Scarlett nie jest idealną córką ani idealną ofiarą. Bywa zamknięta w sobie, czasem irytująca, ale właśnie przez to wiarygodna.

Relacja Natalie z córką to dla mnie jeden z najciekawszych elementów tej historii. Natalie chce chronić córkę, a Scarlett chce mieć prawo do własnego zdania. To brzmi banalnie, dopóki nie pomyślimy, jak trudne bywa to w prawdziwym życiu. Matka chce zabezpieczyć dziecko. Dziecko chce przestać być traktowane jak dziecko. A między nimi jest jeszcze żałoba po mężczyźnie, którego obie kochają.

Najbardziej zaskoczyło mnie, że po skończeniu książki nie myślałam głównie o sprawcy. Myślałam o Natalie. O tym, jak łatwo można zostać kobietą, której nikt nie bierze na serio, gdy zaczyna mówić o strachu. Wystarczy, że otoczenie uzna, iż przesadza, jest zmęczona albo po prostu „przechodzi przez trudny okres”. Wtedy każdy kolejny sygnał zaczyna wyglądać jak dowód jej słabości, a nie jak ostrzeżenie.

„Szóste okno” nie jest książką, która zmieni moje życie ani taką, którą będę cytować w ważnych rozmowach. Ale jest świetna w tym, co obiecuje: buduje niepokój z codziennych rzeczy, każe uważniej patrzeć na ludzi i sprawia, że przez chwilę trudno uwierzyć, że bezpieczne miejsce w ogóle istnieje. Po jej skończeniu przez kilka minut patrzyłam na własne okna i zastanawiałam się, czy za którąś z szyb nie dzieje się coś, czego nie widzę. To chyba najlepsza recenzja, jaką mogę jej dać.