Szofar zabrzmiał

Kilka pierwszych rozdziałów było trochę nudnych, ale wydaje mi się, że Rivers musiała tak napisać, żeby zawiązać kolejne wątki.
Rozwój postaci był po prostu wspaniały. Paul na początku był bogobojnym i prawym człowiekiem, zawsze stawiał Boga na pierwszym miejscu, był idealnym mężem i synem. Ale osobista ambicja i duma naprawdę zmieniły jego charakter i sposób życia i uczyniły go okropnym człowiekiem. Wiele razy miałam ochotę go spoliczkować, widząc, jak odsuwał na bok Samuela, Szczepana, a nawet swoją ukochaną żonę Eunice i syna Tymoteusza. To tylko pokazuje, że nic dobrego nie może wyniknąć z tego, że człowiek przedkłada inne priorytety nad Boga. Co gorsza, w imię Boga tylko dla osobistej ambicji i egoistycznej dumy. Pokazuje to, że możemy być tak zaślepieni przez nas samych i przez diabła, że naginamy każde wydarzenie i sytuację, aby zaspokoić naszą dumę i ego, nawet jeśli nie pochodzą one od Pana. Te dwa tematy były naprawdę widoczne w drugiej połowie książki. Tak czy inaczej, tylko Bóg mógł zmienić jego serce, i tak się stało. Kiedy patrzę wstecz, Rivers wykonał fantastyczną pracę nad postacią Pawła - jak subtelnie zmieniał się w trakcie książki, aż nie mogłam uwierzyć, że w pewnym momencie był całkowitym przeciwieństwem tego, kim jest teraz, w porównaniu z początkiem książki. Wielkie brawa dla Rivers.

Jeśli chodzi o tematykę tej książki, to nie mogę się z nią bardziej zgodzić. Dotyka ona sedna korupcji i hipokryzji w dzisiejszym ciele chrześcijańskim. Sprawy, projekty, pieniądze, podrasowywanie Ewangelii tu i tam, by zwiększyć liczbę zgromadzeń, pożądliwość, problemy małżeńskie i rodzinne, uwielbienie i wiele innych. Temat miłości, który poruszyła Rivers, był naprawdę interesujący - czy powinniśmy kochać kogoś tak bardzo, by nie zwracać uwagi na jego grzechy, czy też łamać go, by uświadomił sobie swoje grzechy i przestał grzeszyć, ponieważ go kochamy?.... Naprawdę wspaniała książka do przeczytania, ponieważ wydobyła na powierzchnię wiele grzechów, które popełniają dzisiejsi chrześcijanie.

Mieszkałam 33 lata w tej samej społeczności co Francine Rivers i widziałam, jak ta historia wydarzyła się "na żywo". To musiała być jej inspiracja. Zastanawiałam się, jak sfabularyzowała i potraktowała tę historię. Przeczytałam książkę "Szofar zabrzmiał" i stwierdziłam, że jest wnikliwa, współczująca i zgodna z doświadczeniem i Pismem Świętym. Pod względem stylistycznym byłam pod wrażeniem tego, jak autorka rozwijała wielką historię scena po scenie, posuwając konflikt i tematy naprzód w sposób zwięzły, płynny i wciągający. Opowieść jest wielowarstwowa, tak jak życie, i ukazuje wzajemne powiązania między ludźmi, skutki grzechu każdego z nich w życiu wielu osób oraz łaskę i zmianę, która przychodzi, gdy decydujemy się żyć w prawdziwej chrześcijańskiej wspólnocie.

Zakończenie tej historii było poruszające, idealistyczne i całkiem wiarygodne. Szczególnie doceniłam szczery sposób, w jaki autorka przedstawiła udrękę i wiarę żony pastora. Zamknięcie tej opowieści nadawało się na porządną powieść chrześcijańską. Ale nie było w pełni satysfakcjonujące. W trakcie rozwoju fabuły pojawiały się aluzje do konfliktów, które pozostawiono jako luźne zakończenia. Na przykład wątpliwe plany finansowe, na które przyzwalał pastor w swoim cieszącym się ogromnym powodzeniem i wpływami kościele. Lokalna sława i rozgłos, jaki zyskał, sprawiły, że lokalne media informacyjne zaczęłyby drążyć i opisywać głośno "upadek" zarówno pastora, jak i jego kościoła, podsycając negatywne nastawienie miejscowej ludności do wszystkich kościołów chrześcijańskich.

Jest to książka, którą polecam każdemu - mężczyźnie czy kobiecie - zarówno jako odświeżającą lekturę beletrystyczną, jak i lekcję poruszającą serce. Już po przeczytaniu kilku pierwszych rozdziałów można się wciągnąć w tę współczesną historię, która mogłaby się rozgrywać właśnie teraz.

Kilka pierwszych rozdziałów było trochę nudnych, ale wydaje mi się, że Rivers musiała tak napisać, żeby zawiązać kolejne wątki.
Rozwój postaci był po prostu wspaniały. Paul na początku był bogobojnym i prawym człowiekiem, zawsze stawiał Boga na pierwszym miejscu, był idealnym mężem i synem. Ale osobista ambicja i duma naprawdę zmieniły jego charakter i sposób życia i uczyniły go okropnym człowiekiem. Wiele razy miałam ochotę go spoliczkować, widząc, jak odsuwał na bok Samuela, Szczepana, a nawet swoją ukochaną żonę Eunice i syna Tymoteusza. To tylko pokazuje, że nic dobrego nie może wyniknąć z tego, że człowiek przedkłada inne priorytety nad Boga. Co gorsza, w imię Boga tylko dla osobistej ambicji i egoistycznej dumy. Pokazuje to, że możemy być tak zaślepieni przez nas samych i przez diabła, że naginamy każde wydarzenie i sytuację, aby zaspokoić naszą dumę i ego, nawet jeśli nie pochodzą one od Pana. Te dwa tematy były naprawdę widoczne w drugiej połowie książki. Tak czy inaczej, tylko Bóg mógł zmienić jego serce, i tak się stało. Kiedy patrzę wstecz, Rivers wykonał fantastyczną pracę nad postacią Pawła - jak subtelnie zmieniał się w trakcie książki, aż nie mogłam uwierzyć, że w pewnym momencie był całkowitym przeciwieństwem tego, kim jest teraz, w porównaniu z początkiem książki. Wielkie brawa dla Rivers.

Jeśli chodzi o tematykę tej książki, to nie mogę się z nią bardziej zgodzić. Dotyka ona sedna korupcji i hipokryzji w dzisiejszym ciele chrześcijańskim. Sprawy, projekty, pieniądze, podrasowywanie Ewangelii tu i tam, by zwiększyć liczbę zgromadzeń, pożądliwość, problemy małżeńskie i rodzinne, uwielbienie i wiele innych. Temat miłości, który poruszyła Rivers, był naprawdę interesujący - czy powinniśmy kochać kogoś tak bardzo, by nie zwracać uwagi na jego grzechy, czy też łamać go, by uświadomił sobie swoje grzechy i przestał grzeszyć, ponieważ go kochamy?.... Naprawdę wspaniała książka do przeczytania, ponieważ wydobyła na powierzchnię wiele grzechów, które popełniają dzisiejsi chrześcijanie.

Mieszkałam 33 lata w tej samej społeczności co Francine Rivers i widziałam, jak ta historia wydarzyła się "na żywo". To musiała być jej inspiracja. Zastanawiałam się, jak sfabularyzowała i potraktowała tę historię. Przeczytałam książkę "Szofar zabrzmiał" i stwierdziłam, że jest wnikliwa, współczująca i zgodna z doświadczeniem i Pismem Świętym. Pod względem stylistycznym byłam pod wrażeniem tego, jak autorka rozwijała wielką historię scena po scenie, posuwając konflikt i tematy naprzód w sposób zwięzły, płynny i wciągający. Opowieść jest wielowarstwowa, tak jak życie, i ukazuje wzajemne powiązania między ludźmi, skutki grzechu każdego z nich w życiu wielu osób oraz łaskę i zmianę, która przychodzi, gdy decydujemy się żyć w prawdziwej chrześcijańskiej wspólnocie.

Zakończenie tej historii było poruszające, idealistyczne i całkiem wiarygodne. Szczególnie doceniłam szczery sposób, w jaki autorka przedstawiła udrękę i wiarę żony pastora. Zamknięcie tej opowieści nadawało się na porządną powieść chrześcijańską. Ale nie było w pełni satysfakcjonujące. W trakcie rozwoju fabuły pojawiały się aluzje do konfliktów, które pozostawiono jako luźne zakończenia. Na przykład wątpliwe plany finansowe, na które przyzwalał pastor w swoim cieszącym się ogromnym powodzeniem i wpływami kościele. Lokalna sława i rozgłos, jaki zyskał, sprawiły, że lokalne media informacyjne zaczęłyby drążyć i opisywać głośno "upadek" zarówno pastora, jak i jego kościoła, podsycając negatywne nastawienie miejscowej ludności do wszystkich kościołów chrześcijańskich.

Jest to książka, którą polecam każdemu - mężczyźnie czy kobiecie - zarówno jako odświeżającą lekturę beletrystyczną, jak i lekcję poruszającą serce. Już po przeczytaniu kilku pierwszych rozdziałów można się wciągnąć w tę współczesną historię, która mogłaby się rozgrywać właśnie teraz.