Szkoła szpiegów na nartach

Jeśli ktoś myśli, że ośmiolatek trudno czymkolwiek oderwać od świata, to niech spróbuje zabrać mu wieczorem książkę z serii „Szkoła szpiegów”. U mnie w domu to misja niemożliwa. Mój syn dosłownie zaczytuje się w całej serii Szkoła szpiegów i każda kolejna część wywołuje ten sam efekt: „Jeszcze jeden rozdział!” (po czym okazuje się, że minęła godzina).

Szkoła szpiegów na nartach to kolejna porcja przygód przyjaciół z tajnej szkoły dla nastoletnich szpiegów — tym razem w zimowej, górskiej scenerii. Śnieg, narty i tajne misje to mieszanka, która sama w sobie brzmi ekscytująco, ale autor idzie o krok dalej. Oprócz dobrze znanych i lubianych bohaterów pojawiają się nowi, którzy wnoszą świeżą energię i nowe napięcia do grupy. Relacje między postaciami są wiarygodne, pełne humoru i drobnych złośliwości, które dzieci wyłapują z uśmiechem.

Największą siłą tej części – podobnie jak całej serii – jest konstrukcja rozdziałów. Każdy kończy się nieoczekiwanym zwrotem akcji. Takim prawdziwym. Takim, po którym dziecko mówi: „No nie, teraz MUSZĘ wiedzieć, co dalej”. I czyta. Samo. Z własnej woli.

To książka dynamiczna, zabawna i mądra w sprytny sposób – pokazuje współpracę, lojalność i odpowiedzialność, ale bez moralizowania. Jest napięcie, są zagadki, są momenty śmiechu i takie, kiedy serce przyspiesza (również rodzicowi, który podczytuje ukradkiem).

Bardzo polecam – szczególnie jeśli chcecie zobaczyć dziecko wciągnięte w lekturę tak bardzo, że zapomina o całym świecie. Ta seria naprawdę działa.