Szkoła biednych

„Moje niewielkie dzieło stara się wypełnić pewną lukę na rynku literackim. Jako osoba od dawna zmagająca się z ubóstwem, odczuwałem brak podręcznika, który dostarczyłby praktycznych wskazówek dotyczących życia w niedostatku, pozwalając na zachowanie godności i spokoju ducha w trudnych chwilach oraz adresując problemy osób z umiarkowanymi dochodami”. Szkoła biednych, esej autorstwa Sándora Máraia, napisany w kontekście kryzysu gospodarczego lat trzydziestych XX wieku, zachowuje swoją aktualność. Ubóstwo pozostaje niezmiennie ważnym tematem społecznym. Márai, naśladując formę dawnych traktatów naukowych, analizuje naturę biedy, jej różnorodne formy i przejawy. Opierając się na bogatej obserwacji oraz osobistych doświadczeniach, z ironicznym humorem przedstawia zachowania osób żyjących w biedzie w kwestiach takich jak mieszkanie, ubiór, jedzenie, podróże, praca i relacje z kobietami. W tym pełnym czarnego humoru tekście można wyczuć postawę autora, który nierzadko zmagał się z trudami egzystencji — twierdząc, że zbyt duża ilość pieniędzy prowadzi jedynie do problemów i przyziemnych pragnień.