Szkarłatny Gang z Asakusy

W tokijskiej dzielnicy Asakusa, która powstała na nowo po ogromnym trzęsieniu ziemi z 1923 roku, rozkwita nowe pokolenie młodych ludzi żyjących na peryferiach społeczeństwa. W cieniu świątyni Sensōji, w sercu pomiędzy neonami, kinami oraz tanimi teatrami, ludzie ci poszukują miłości, schronienia oraz oderwania od codzienności. Narrator pełniący rolę pisarza i flâneura, jako świadek tych wydarzeń, przemierza ten świat, wsłuchując się w historie Yumiko i jej sióstr, które zmieniają się jak kameleon, raz będąc ofiarami, innym razem twórczyniami swojego losu. Kawabata Yasunari w „Szkarłatnym gangu z Asakusy” tworzy wielowymiarowy, choć pełen goryczy obraz Tokio po katastrofie – miasta, które boryka się z duchowym i moralnym chaosem. Szkarłat symbolizuje życie, krew, piękno, lecz także wstyd, natomiast „gang” to ironiczna nazwa tych, którzy z nieporządku stworzyli swoje życiowe tło. Proza Kawabaty (1899–1972) charakteryzuje się zwięzłością i poetycką subtelnością, ukazującą krajobraz, kulturę oraz ducha starożytnej Japonii, a uznanie na skalę światową przyniosło mu Literacką Nagrodę Nobla w 1968 roku. Był on pierwszym Japończykiem wyróżnionym tym prestiżowym odznaczeniem, a jego dzieła przetłumaczono na wiele języków.