Szczera rozmowa 20 lat po wojnie. Spowiedź Hitlera. Tom 2

W 2009 roku naukowcy odkryli, że czaszka, która przez dekady była uważana za należącą do Adolfa Hitlera, w rzeczywistości należała do kobiety. Brak świadków jego samobójstwa oraz stwierdzenie Józefa Stalina, że Hitler wciąż żyje, tylko podsycały teorie, że prawdziwy los przywódcy Trzeciej Rzeszy może być inny. Przez lata Moskwa przechowywała czaszkę z rzekomymi śladami postrzału myśląc, że to szczątki Hitlera, jednak badania z 2009 roku wykluczyły tę możliwość. Te rewelacje wzbudziły pytania o prawdziwość relacji o śmierci Hitlera w bunkrze w 1945 roku.

Nie ma żadnych pewnych dowodów ani świadków, którzy mogliby potwierdzić, że Hitler zginął w Berlinie. Skoro nie ma ciała ani niezłomnego dowodu, dlaczego miałby nie skorzystać z istniejącego planu ucieczki? Jeśli przyjąć taką możliwość, nikt - ani Brytyjczycy, ani Sowieci, ani Amerykanie - nie chciałby przyznać, że nie udało im się złapać dyktatora. Oficjalna narracja o popełnieniu przez niego samobójstwa była najwygodniejsza dla wszystkich stron. Opowieści świadków pozostają niespójne, a niektórzy, jak były pilot Luftwaffe kapitan Baumgart, twierdzili, że przetransportował Hitlera z Berlina 29 kwietnia 1945 roku.

Nawet w 1947 roku FBI prowadziło poszukiwania Hitlera, a brak dowodów jego śmierci sprawił, że dopiero w 1955 roku Niemcy wydały formalne oświadczenie o jego zgonie. Jednak i te informacje opierały się na domysłach. Zaginione 46 niemieckich U-bootów z końca wojny tylko podsycało spekulacje. W trakcie spotkania w Poczdamie 17 lipca 1945 roku, 78 dni po rzekomej śmierci Hitlera, Stalin stwierdził przed Trumanem, że Hitler mógł uciec. Podobnie, w 1952 roku prezydent USA, Dwight Eisenhower, również wyraził przekonanie o braku dowodów na śmierć Hitlera w Berlinie.

Ta książka przynosi rewolucyjne spojrzenie na historię, mogące wymusić zmiany w naszych podręcznikach. Czy jesteśmy gotowi na nowe spojrzenie na jedną z największych tajemnic XX wieku?