Sny w domu czarownicy

H.P. Lovecraft to autor, którego nie trzeba przedstawiać fanom grozy, ale „Sny w domu czarownicy” (ang. The Dreams in the Witch House) zajmują w jego dorobku miejsce szczególne. To moment, w którym tradycyjny gotyk spotyka się z fizyką kwantową, a wynik tego zderzenia jest autentycznie niepokojący.
Fabuła: Matematyka i okultyzm
Głównym bohaterem jest Walter Gilman, ambitny student matematyki na Uniwersytecie Miskatonic, który wynajmuje pokój w starym domu w Arkham. Nie jest to jednak zwykłe lokum legenda głosi, że dawniej należało do Kezii Mason, czarownicy, która w niewyjaśniony sposób uciekła z więzienia w Salem.
Gilman, badając związki między zaawansowaną geometrią nieeuklidesową a mrocznymi podaniami, zaczyna doświadczać gorączkowych snów. Granica między sennym koszmarem a rzeczywistością zaciera się, gdy chłopak odkrywa, że kąty w jego pokoju pozwalają na podróże między wymiarami.
Najmocniejsze strony opowiadania:
Klimat klaustrofobii: Opisy „Domu Czarownicy” z jego krzywymi ścianami i dziwnymi kątami wywołują u czytelnika fizyczny dyskomfort.
Naukowa groza: Lovecraft genialnie łączy magię z nauką. Tutaj czary to po prostu zrozumienie wyższego wymiaru przestrzeni, którego ludzki umysł nie potrafi ogarnąć bez popadania w obłęd.
Brązowy Jenkin: Ta postać – hybryda szczura z ludzką twarzą i dłońmi – to jeden z najbardziej obrzydliwych i zapadających w pamięć sługusów w literaturze grozy.
Refleksja nad stylem
Styl Lovecrafta bywa gęsty i przymiotnikowy (słynne „niewysłowione” i „bluźniercze” występują tu w obfitości), ale w tym konkretnym tekście buduje to świetną atmosferę narastającej paranoi. Autor mistrzowsko operuje kontrastem między sterylnym światem nauki a brudnym, zakurzonym folklorem starego Nowej Anglii.
Warto zaznaczyć: To nie jest typowa historia o duchach. To opowieść o tym, że wszechświat jest znacznie większy i bardziej obojętny na ludzkie życie, niż chcielibyśmy wierzyć.
Czy warto przeczytać?
Zdecydowanie tak. Nawet jeśli nie jesteś fanem całego Mitologii Cthulhu, „Sny w domu czarownicy” to fascynujące studium szaleństwa i samotności. To jedna z tych opowieści, po których dwa razy spojrzysz w róg swojego pokoju, zanim zgasisz światło – upewniając się, że kąty na pewno są proste.
Moja ocena: 8/10