Skrawki dla Iriny

Nocna atmosfera przesycona jest zapachem budzącej się przyrody oraz nieuchronnego rozkładu. Rzeka uderza o brzeg, jakby pragnęła wydostać się z ram swojego nurtu. Nad świeżo nasypanym żwirem na drodze unosi się duszne powietrze. Na ziemi, w otoczeniu kwiatowych wieńców, leży zimne ciało mężczyzny. Na jego pogrzeb nikt nie przyjdzie, a tożsamość jego zabójcy pozostanie tajemnicą.

W innym miejscu, rozgrzana łopata pali dłonie kolejnego mężczyzny, który odczuwa jedynie ból w mięśniach, zapach potu i pogardliwe spojrzenia przechodniów. Jego trud w pracy przy naprawie dróg pozostanie niedoceniony, podobnie jak nikt nie usłyszy o jego życiowych porażkach.

Waldemar Bawołek w swojej nastrojowej prozie ukazuje historię dwóch pozornie odmiennych postaci: uznanego pisarza i robotnika fizycznego. Łączy ich zarówno uczucie do Rozalki, uwodzicielki z Ciężkowic, jak i poczucie bycia wyobcowanym ze społeczeństwa. "Skrawki dla Iriny" to przepełniona fizycznością opowieść o pragnieniu innego życia, o męskości, którą najpierw należy udowodnić ojcu, a następnie sobie, a także o śmierci, której sens trwania zależy od tego, jak długo się o niej we wsi mówi.

"Krótko mówiąc, Waldemar Bawołek obecnie przewodzi w sztuce narracji i nikt taki jak on dotychczas u nas się nie pojawił." - Jan Gondowicz