Skradzione życie Sabiny Spielrein

W Zmijewskiej Bałce, miejscu upamiętnienia masakry, w której w sierpniu 1942 roku zginęło dwadzieścia trzy tysiące ludzi, w tym osiemnaście tysięcy Żydów, ciała ofiar zostały przeniesione do wspólnego grobu pod rozłożystymi drzewami. W czerwcu 1905 roku młoda, pełna emocji i inteligencji dziewczyna opuściła szpital psychiatryczny Burghölzli z aprobatą i uznaniem swoich opiekunów. Pisząc z optymizmem wieku, prawie dwudziestoletnia, wyrażała swoje pragnienia: „[...] Niech spalą moje ciało, ale niech nikt nie towarzyszy kremacji. Podzielcie moje prochy na trzy części. Mój brat powie wam, co zrobić z pierwszą. Jedną z części umieśćcie w urnie, którą wyślecie moim rodzicom, a drugą rozsypcie na ziemi naszego największego pola. Posadźcie tam dąb i napiszcie: Byłam kiedyś człowiekiem. Nazywałam się Sabina Spielrein”.Historia bywała okrutna dla wybitnych kobiet, które często pozostawały niedocenione przez współczesnych, zapomniane, a nawet pozbawiane wyników swojej pracy, przywłaszczanych przez innych, głównie mężczyzn. Tak było z główną postacią tej książki – enigmatyczną Sabiną Spielrein, rosyjską Żydówką, lekarką, psychiatrą, psychoanalityczką. Choć bliska pasjonatom psychoanalizy, szerzej kojarzona jest głównie jako „kochanka Junga”. Violaine Gelly, autorka książki i psychoterapeutka, była redaktorka naczelna „Psychologie magazine”, rozbija ten zniekształcony obraz Sabiny. Przedstawia jej heroiczne zmagania z chorobą, drogę ku zdrowiu oraz intelektualne pasje, które zaprowadziły ją do psychiatrii i napisania słynnej rozprawy doktorskiej z 1912 roku „Destrukcja jako początek istnienia”. To dzieło stało się podstawą dalszych badań nad popędem śmierci, w tym badań Freuda. Sabina Spielrein była również pionierką psychoanalizy dzieci, choć niestety, jej zasługi zostały zapomniane.