Siup i trup

Nie wiem, co bardziej mnie rozbawiło w „Siup i trup”: sam pomysł, że dziewczyna po rozstaniu jedzie nad morze odpocząć, a dostaje serię zgonów w pakiecie, czy to, że Kaśka mimo wszystko jeszcze długo liczy na normalne wakacje. Ja po pierwszym trupie raczej nie pytałabym, gdzie są najlepsze gofry. Szukałabym najbliższego pociągu powrotnego i nie oglądała się za siebie. Ale Kaśka nie jest mną, całe szczęście. Gdyby była, książka skończyłaby się po trzydziestu stronach, a autorka musiałaby dopisać: bohaterka wróciła do domu, zamówiła pizzę i postanowiła już nigdy nie wyjeżdżać nad Bałtyk. Tymczasem ona zostaje, obserwuje, pyta, wpada w coraz dziwniejsze sytuacje i zaczyna być związana z kolejnymi wydarzeniami bardziej, niż powinna. Właśnie dzięki temu historia ma tempo. Nie takie policyjne, poukładane, z tablicą pełną dowodów i genialnym detektywem w tle. Raczej tempo człowieka, który biegnie za własnym życiem i co chwilę wpada na latarnię.

Nie będę ukrywać, że momentami „Siup i trup” przypominało mi wakacyjny serial puszczany gdzieś w tle, tylko taki, który ogląda się z przyjemnością. Są postacie podejrzane, są małe dramy, są sceny, przy których przewracałam oczami, bo przecież bohaterka znowu zrobiła coś, czego robić nie powinna. A mimo to chciałam wiedzieć, co dalej. To nie jest książka, w której rozkłada się zbrodnię na czynniki pierwsze i czuje satysfakcję z każdego dobrze ukrytego tropu. Tutaj ważniejsze jest samo zamieszanie, absurd i atmosfera wakacji, które miały być lekkie, ale zdecydowanie wymknęły się spod kontroli.

Kaśka jest trochę chaotyczna, trochę niepewna siebie, momentami irytująca, ale właśnie to pasuje do tej historii. Dopiero co obroniła dyplom, rozstała się z chłopakiem i chyba sama nie wie, czy bardziej chce odpocząć, zapomnieć czy udowodnić sobie, że poradzi sobie bez niego. Nie jest twardą bohaterką, która po jednej rozmowie wyciąga wnioski, układa plan i wszystkich ratuje. Bywa zagubiona. Reaguje emocjonalnie. Czasem palnie coś bez zastanowienia. I dobrze, bo dzięki temu nie jest kolejną książkową geniuszką, która ma odpowiedź na wszystko.

W tej książce podobało mi się też to, że humor nie próbuje być zbyt elegancki. Jest trochę sytuacyjny, czasem absurdalny, czasem oparty na tym, że Kaśka jest w zdecydowanie złym miejscu o zdecydowanie złym czasie. Nie każdy żart trafiał idealnie, zdarzały się dialogi, które brzmiały dla mnie nieco zbyt sztucznie, ale ogólnie ten styl pasował do całości. Nie oczekiwałam poważnej analizy psychologicznej ani kryminału, po którym będę podejrzewała każdego bohatera. Chciałam historii, która ma mnie odciążyć po cięższych lekturach. I pod tym względem „Siup i trup” się sprawdził.

Nie oznacza to, że zupełnie odpuściłam wymagania wobec zagadki. W pewnych momentach brakowało mi większego napięcia. Trupy są, tajemnica jest, Kaśka ma podstawy, żeby się bać, ale chwilami fabuła traktuje to bardziej jako pretekst do następnej komediowej sceny niż do budowania realnego zagrożenia. Bywało przewidywalnie. Bywało też tak, że jakiś trop pojawiał się i znikał, zanim zdążyłam się nim porządnie zainteresować. Zakończenie nie zwaliło mnie z nóg, ale też nie zostawiło z poczuciem, że straciłam czas.

Najlepiej wypada dla mnie wakacyjna otoczka. Plaża, pensjonaty, ludzie przyjeżdżający nad morze z nadzieją na odpoczynek, wszyscy trochę bardziej rozluźnieni, trochę bardziej wścibscy, trochę bardziej skłonni do głupich decyzji. To nie jest Bałtyk z romantycznej reklamy, ale też nie jest ponury nadmorski kryminał. Jest swojsko. Czasem śmiesznie, czasem niezręcznie, czasem podejrzanie.

Czy po tej książce będę patrzeć podejrzliwie na każdą budkę z goframi? Nie. Czy rozwiązywałam zagadkę szybciej niż Kaśka? Też nie jestem tego taka pewna. Wiem tylko, że przeczytałam „Siup i trup” bez poczucia obowiązku, a to przy lekkiej komedii kryminalnej jest dla mnie najważniejsze. Nie wszystko zagrało, ale całość miała wystarczająco dużo energii, żeby mnie przy niej zatrzymać.