Siostra Słońca. Siedem Sióstr. Barwione krawędzie

„Siostra słońca” była dla mnie tomem trochę innym niż poprzednie części cyklu i chyba właśnie dlatego tak mocno ją zapamiętałam. Z jednej strony dalej czuć ten charakterystyczny dla Lucindy Riley klimat, czyli wielką sagę rodzinną, przeszłość ciągnącą się za bohaterami jak cień i te wszystkie emocje, które potrafią człowieka przycisnąć do fotela. Z drugiej strony miałam cały czas poczucie, że tym razem wchodzimy w historię, która jest mniej oczywista, bardziej nerwowa i przez to też ciekawsza. Nie dlatego, że wszystko mi się w niej podobało. Raczej dlatego, że naprawdę miałam tu sporo własnych odczuć, czasem bardzo mieszanych.

Elektra od początku nie była moją ulubioną postacią. W poprzednich tomach odbierałam ją jako kogoś chłodnego, wyniosłego, trochę nieprzystępnego i szczerze mówiąc nie paliłam się do tego, żeby nagle ją polubić. I chyba dobrze, że nie dostałam z góry łatwej, słodkiej wersji tej bohaterki, bo ta książka faktycznie pokazuje, skąd bierze się jej dystans, samotność, ucieczka w używki i cały ten chaos, który w niej siedzi. To nie jest usprawiedliwienie, ale jest wyjaśnienie. I to wyjaśnienie było dla mnie najciekawsze. Bo nagle ta pozornie trudna, odpychająca postać zaczęła mieć rysy, pęknięcia, coś bardziej ludzkiego pod tą twardą skorupą.

Tylko że, i to jest dla mnie ważne, sama droga do tych odpowiedzi nie zawsze mnie satysfakcjonowała. Liczyłam chyba na więcej wątku związanego z samą Elektrą, z jej rodziną, z Masajami, z Afryką, z tym wszystkim, co wcześniej kojarzyło się z jej korzeniami. A dostałam książkę, która mocno skręca w inną stronę. Część historii dzieje się w Wielkiej Brytanii, część w Stanach Zjednoczonych i momentami miałam poczucie, że to już nie tyle opowieść o Elekcie, ile o dużo szerszym tle historycznym i obyczajowym. To nie jest wada sama w sobie, ale mnie trochę rozczarowało. Bo chciałam być bliżej jej własnej historii, a nie aż tak daleko od niej odjeżdżać.

Z drugiej strony nie mogę odmówić tej części tego, że porusza ważne tematy. Rasizm, uzależnienia młodych ludzi, prawa kobiet, skutki wojny odczuwane przez zwykłych ludzi w różnych miejscach świata. To wszystko jest tu obecne i nie wygląda jak przypadkowo wrzucone hasła. Raczej jak coś, co naprawdę ma znaczenie dla tej opowieści. Szczególnie mocno wybrzmiewało dla mnie to, jak różne kobiety próbują sobie poradzić z losem, z własnym miejscem, z ograniczeniami, które ktoś im narzuca. I tu Lucinda Riley zrobiła coś, co bardzo cenię, bo dała kobietom dużo przestrzeni. One naprawdę niosą tę część. Dużo bardziej niż mężczyźni i dobrze, bo właśnie w takich książkach kobiece postacie powinny mieć siłę, głos i własne decyzje.

Nie wszystko jednak działało tak dobrze, jak mogłoby. Zabrakło mi tej części prywatnej, intymnej, która pozwoliłaby bardziej wejść w rodzinę Elektry, w jej bliskich, w ludzi z jej bezpośredniego świata. Mam wrażenie, że trochę za mało dowiedziałam się o rodzicach, krewnych, o samym masajskim tle, a za dużo miejsca dostała historia amerykańskiej rodziny, która choć była ważna, to jednak nie do końca była tym, czego oczekiwałam. I właśnie przez to zostaje we mnie lekki niedosyt. Nie taki, który psuje całość, ale taki, który przypomina po wszystkim, że książka poszła inną ścieżką, niż sugerował początek.

Dodatkowo bardzo ucieszyło mnie to, że udało mi się kupić tę książkę w wersji używanej i dać jej drugie życie. Lubię takie małe książkowe historie, kiedy egzemplarz nie trafia po prostu na półkę, ale dostaje jeszcze swoją kolejną czytelniczą szansę. A przy tym trudno nie wspomnieć o samym wydaniu, bo ładne, barwione brzegi naprawdę robią swoje i sprawiają, że książka prezentuje się wyjątkowo.

I może to jest w sumie najlepsze podsumowanie tej części. Czyta się ją dobrze, miejscami nawet bardzo dobrze, ale to nie jest tom, który porywa od początku do końca bez żadnych zgrzytów. Były momenty naprawdę mocne, były też takie, przy których czułam, że autorka bardziej rozszerza świat niż zagłębia się w to, co najciekawsze w samej Elekcie. A jednak mimo tego rozczarowania nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Bo dostałam coś, czego się nie spodziewałam. Bohaterkę dużo bardziej poranioną, niż wyglądała na pierwszy rzut oka, sporo ważnych tematów i kobiecą historię, która naprawdę trzyma poziom.

Czekam na kolejną część, bo po takim tomie trudno nie być ciekawą, co Lucinda Riley zrobi dalej. Nawet jeśli „Siostra słońca” nie była dla mnie idealna, to zostawiła mnie z poczuciem, że ta seria nadal potrafi zaskoczyć. A to już całkiem dużo.