Siostra Księżyca. Siedem Sióstr. Barwione krawędzie

„Siostra księżyca” ma w sobie coś takiego, że czyta się ją trochę jakby mimochodem, a potem nagle człowiek orientuje się, że już jest głęboko w tej historii i wcale nie chce wychodzić. I dobrze, bo to chyba jeden z tych tomów, które najbardziej żyją klimatem. Nie pędzą na siłę, nie próbują co chwilę zaskakiwać, tylko spokojnie otulają. Dla mnie to działało lepiej niż się spodziewałam.

Najbardziej siedziała mi w głowie część historyczna, właściwie od razu bardziej niż współczesna. Mam z tą serią tak od dawna, że dawne losy, te wszystkie ukryte warstwy, stare zwyczaje, przeszłość wpisana w rodzinne tajemnice, to jest coś, co mnie naprawdę kupuje. Tutaj też tak było. Współczesność była okej, ale to nie ona mnie trzymała. Trzymały mnie obrazy, miejsca, to wszystko, co pachniało dawnym światem i miało w sobie więcej ciężaru niż bieżące sprawy. I jeszcze ten klimat Hiszpanii. No pięknie to wyszło. Granada, Alhambra, Sacromonte, to wszystko miało w sobie taki rodzaj uroku, że naprawdę chciało się tam zostać dłużej. Tylko że właśnie, i to jest może moje jedyne większe „ale”, czasem miałam wrażenie, że ta książka za szybko prześlizguje się po niektórych rzeczach. Jakby przy najlepszych fragmentach ktoś mówił: dobra, idziemy dalej, nie zatrzymujemy się za długo. A ja właśnie chciałam się zatrzymać. Chciałam posiedzieć w tym świecie trochę dłużej, nacieszyć się nim, a nie tylko przejść obok.

To samo zresztą mam z historią osadzoną w dawnych czasach. Była dla mnie dużo ciekawsza niż bieżące wątki, bo miała więcej smaku, więcej emocji, więcej takiego napięcia pod powierzchnią. Czułam, że tam jest coś ważniejszego, bardziej nośnego, coś, co naprawdę niesie całą książkę. I chyba dlatego „Siostra księżyca” zostawiła mnie bardziej z uczuciem lekkiego niedosytu niż pełnego zachwytu. Podobała mi się, nawet bardzo, ale w kilku miejscach chciałam po prostu więcej. Nie chodzi o to, że coś było źle. Raczej o to, że ta opowieść mogła jeszcze mocniej wybrzmieć. Miała klimat, miała pomysł, miała tę charakterystyczną dla autorki miękkość, w której człowiek się zanurza. Tyle że chwilami wszystko było dla mnie trochę za gładkie, za szybko podane, jakby nie wszystkie warstwy dostały tyle miejsca, ile zasługiwały. A szkoda, bo potencjał był naprawdę duży.

Mimo tego czytało mi się to dobrze. Tak po prostu dobrze. Bez znużenia, bez walki z kolejnymi stronami, bez myślenia „no ile jeszcze”. Raczej z takim spokojnym wchodzeniem w tę historię. I to chyba właśnie jest siła tej części, że ona nie potrzebuje krzyczeć. Ona sobie płynie. Czasem za szybko, czasem za lekko, ale płynie tak, że człowiek jednak zostaje do końca. Nie nazwałabym tego moją ulubioną częścią serii. Ale też nie chciałabym jej odsuwać na bok, bo ma w sobie sporo uroku. Po prostu należy do tych tomów, które bardziej się czuje niż analizuje. I może właśnie dlatego zostały mi w głowie. Nie jako wielki zwrot, nie jako książka idealna, tylko jako historia z pięknym miejscem, dobrym nastrojem i takim cichym czymś, co jednak działa.