Siostra Cienia. Siedem Sióstr. Barwione krawędzie

Najpierw powiem, czego w tej książce właściwie nie ma. Nie ma wielkich scen, które chciałoby się od razu zaznaczać karteczkami. Nie ma jednego momentu, który rozwala emocjonalnie. Nie ma też bohaterki, którą pokochałam od pierwszej strony.

A mimo to przeczytałam ją szybko. I z zainteresowaniem.

„Siostra Cienia” działa u mnie trochę jak cicha rozmowa, która z pozoru jest zwyczajna, ale po czasie zaczyna wracać. I chyba właśnie od tego powinnam zacząć, a nie od fabuły, bo ta jest w gruncie rzeczy znajoma dla każdego, kto zna serię.

Najbardziej kupuje mnie w tej części sam pomysł prowadzenia historii w dwóch czasach. To jest coś, co zawsze działa na moją wyobraźnię. Tutaj mamy Star i Florę, dwie kobiety oddzielone niemal stuleciem, a jednak połączone czymś więcej niż tylko wątkiem rodzinnym. Lubię to napięcie, kiedy jeszcze nie wiadomo jak, ale czuje się, że wszystko do siebie pasuje.

I szczerze mówiąc, bardziej porwała mnie Flora.

Jej historia ma w sobie coś klasycznego. Trochę jak stare powieści, w których kobieta musi zmierzyć się z oczekiwaniami świata i własnymi pragnieniami. Jej decyzje mają wagę. Kiedy rezygnuje, to naprawdę czuć, że coś traci. Kiedy się waha, to nie jest kaprys, tylko realny konflikt. I ten motyw poświęcenia, pytanie czy warto oddać własne szczęście dla innych, wybrzmiewa u niej najmocniej.

Przy Star wszystko jest bardziej rozmyte.

I to niekoniecznie wada, tylko cecha tej postaci. Ona przez większość życia funkcjonuje obok siebie samej. Przyzwyczajona do bycia „tą drugą”, tą spokojniejszą, mniej widoczną. Jej historia nie polega na wielkich decyzjach, tylko na powolnym dochodzeniu do tego, że w ogóle ma prawo je podejmować.

Tylko że czytelniczo to bywa mniej efektowne.

Miałam momenty, kiedy byłam nią zmęczona. Tym jej wycofaniem, tym ciągłym oglądaniem się na innych. Ale potem przyszła refleksja, że to przecież bardzo prawdziwe. Nie każda bohaterka musi być wyrazista i przebojowa. Czasem bardziej interesujące jest to, jak ktoś wychodzi z własnego cienia, niż jak w nim nigdy nie był.

Zresztą sam tytuł nie jest przypadkowy.

Relacja z CeCe jest tutaj kluczowa, choć nie zawsze wprost nazwana. I bardzo podobało mi się to odwrócenie perspektywy. Bo może faktycznie to nie CeCe była tą silniejszą. Może po prostu była głośniejsza.

Nie wszystko jednak działa równie dobrze. Mam wrażenie, że Riley momentami idzie na skróty emocjonalne. Zamiast pogłębić trudniejsze wątki, lekko je omija. Relacje są poprawne, ale rzadko naprawdę bolą. A przecież potencjał jest ogromny.

Za to nie można jej odmówić jednego. Ona potrafi opowiadać historie tak, że chce się je czytać dalej. Nawet jeśli są przewidywalne, nawet jeśli korzystają ze sprawdzonych schematów. Styl robi swoje.

I jeszcze jedna rzecz, bardziej osobista. Czytając tę część, zaczęłam się zastanawiać nie tyle nad samą Star, co nad całym cyklem. Nad tym, jak bardzo jestem ciekawa historii Pa Salta i tej zaginionej siostry. To chyba największa siła tej serii. Każda książka jest osobna, ale jednocześnie zostawia niedosyt większej całości.

„Siostra Cienia” nie jest moim ulubionym tomem. Ale jest potrzebnym. Spokojniejszym, bardziej wyciszonym, trochę jak oddech między bardziej intensywnymi historiami.

I chyba najlepiej czytać ją właśnie w takim nastroju. Bez oczekiwania wielkich fajerwerków. Za to z gotowością na historię, która rozwija się powoli i zostawia więcej pytań niż odpowiedzi.