Schronienie. Mickey Bolitar. Tom 1

W tym roku szkolnym wraz z moimi kolegami z klasy, zostałem wprowadzony do gatunku thrillera! Właściwie nie czytałem zbyt wielu książek dla młodzieży, które obejmują temat zbrodni, ponieważ niektóre z nich są nieco przewidywalne.... Z przyjemnością mogę ogłosić, że w przypadku "Schronienia" tak nie było - ilość zwrotów akcji i zaskakujących wątków śmiało czyni tę powieść wyjątkową w moich oczach i rozmawiając o niej z przyjaciółki, mam wrażenie, ze to nie tylko moja opinia!:-)

Harlan Coben wydaje się być mistrzem w gatunku thrillerów, gdy spojrzę na to, ile powieści już napisał. Dlatego też pokochałem ilość akcji z jakimi się zetknąłem. Kiedy pierwszy raz zacząłem czytać, szczerze mówiąc nie wiedziałem czego mogę się spodziewać. Historia z pewnością zaskoczyła mnie zarówno w pozytywny jak i negatywny sposób. Zwroty akcji były bardzo przyjemne. Jednak niektóre aspekty fabuły były trochę dziwne do mnie, jakby kilka elementów innych książek zostało wrzucone razem do jednego. Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie podobał mi się mrok nocnych klubów, udział Holocaustu i pewien stereotypowy dramat. Przede wszystkim książka ta zawierała kilka bardzo tandetnych scen, które mogłyby pasować prosto do typowego dramatu kryminalnego. Te sceny, kiedy postacie nagle zachowują się bardzo dziwnie, nic nie mówią, a potem zostawiają głównego bohatera z jeszcze większą ilością pytań? Są przyjemne i zabawne, ale też bardzo tandetne.

Powieść tajemnicza to zazwyczaj ten rodzaj książki, w której bohater rozwiązuje duży problem z pomocą kilku osób. Mickey Bolitar jest z pewnością dodany do tego obrazu "bohatera". Wszystko, co wydawało się, że robi, było zrobione perfekcyjnie. Zawsze udawało mu się uciec. Jest piękny, mądry, ma talent i wraz ze swoją tragiczną przeszłością powinien być postacią, której się współczuje.

Przechodząc do postaci drugoplanowych, znalazłem wiele z nich do inspirowania się stereotypowymi środowiskami. Na przykład dwóch najlepszych przyjaciół Mickey'a. Aby dopełnić obrazu, jest też gorąca dziewczyna, w której wszyscy się kochają. Nawet postacie, które poznajemy później, wydawały mi się bardzo płaskie i jednowymiarowe. Jednak podobało mi się, jak te postacie sprawiały, że książka była o wiele lżejsza. Fajnie jest czasem przeczytać historię z nierozwiniętymi postaciami, pomimo mojej niechęci do nich. W końcu gdyby każdy z nich był tak złożony i trudny, to chyba nie kontynuowałbym tej lektury.

Schronienie to - ku mojemu zaskoczeniu - książka, która bardzo mi się podobała i taka, jakiej dokładnie potrzebowałem w czasie czytelniczej zapaści, idealnie się z jej wyborem wstrzeliłam przez fakt skierowania mnie na kwarantannę przez uczynne służby Sanepidu (Pozdrawiam wredną panią z infolinii) . Być może rozważę przeczytanie kolejnych książek, ponieważ bez względu na to, jak dziwna okazała być się to książka, to i tak czytanie jej sprawiło mi wiele przyjemności, znacie podobne historie opisane z równie wielką wprawą przez Cobena?

Choć od lat uwielbiam twórczość Harlana Cobena i praktycznie każda jego powieść to dla mnie 5/5, to muszę przyznać, że rozpoczęta seria o Mickeyu Bolitarze znajduje się zdecydowanie na samym końcu listy moich ulubionych książek tego autora. Miałem wobec niej spore oczekiwania, zwłaszcza że głównym bohaterem jest bratanek dobrze znanego fanom Myrona Bolitara. Niestety tym razem coś po prostu nie wyszło.

Mickey Bolitar ma za sobą wyjątkowo trudne doświadczenia. Na jego oczach ginie ojciec, matka trafia na odwyk, a on sam zostaje zmuszony do przeprowadzki i zamieszkania z praktycznie obcą dla siebie osobą - swoim wujkiem Myronem. Szybko okazuje się jednak, że łączy ich znacznie więcej, niż mogłoby się wydawać. Obaj mają niezwykły talent do pakowania się w kłopoty i ogromną słabość do rozwiązywania zagadek.
Kiedy bez śladu znika nowa koleżanka Mickeya, Ashley, chłopak nie wierzy w oficjalne wyjaśnienia nauczycieli ani policji. Postanawia na własną rękę rozpocząć śledztwo. Z czasem odkrywa, że zaginięcie dziewczyny może mieć związek z tajemniczą organizacją, a kolejne sekrety zaczynają wychodzić na jaw niemal na każdym kroku.

Sam pomysł na fabułę uważam za naprawdę dobry. Problem pojawia się w jego realizacji. Dla mnie nie był to ten stary, dobry Coben, którego znam i cenię. Miałem wrażenie, jakby książka powstała trochę na siłę. Wiele wydarzeń zwyczajnie się ze sobą nie klei, a nawet kiedy autor odsłania kolejne elementy układanki, wciąż pozostaje sporo wątków, które nie trafiają na swoje miejsce. To jest jedna z tych powieści, która mogła powstać, ale z drugiej strony wcale nie musiała.

Na plus można jednak zaliczyć bohaterów. Są charakterystyczni i łatwo ich zapamiętać, choć sam Mickey wyjątkowo często działał mi na nerwy. W swoim przekonaniu był odważny i niezależny, ale z mojej perspektywy wielokrotnie zachowywał się zwyczajnie egoistycznie i lekkomyślnie. Uparcie odrzucał pomoc dorosłych, nie potrafił szczerze porozmawiać z Myronem, a zamiast wyciągać wnioski z kolejnych niebezpiecznych sytuacji, konsekwentnie pakował się w następne. Ostatecznie i tak niemal zawsze ratował go wujek, który dzięki swoim znajomościom potrafił wyciągnąć bratanka z największych tarapatów. Dużą rolę odgrywa również dwójka jego przyjaciół. Z jednej strony mamy tajemniczą Eme - zamkniętą w sobie dziewczynę, ubraną niemal wyłącznie na czarno i stroniącą od ludzi. Z drugiej jest Łyżka - niezwykle inteligentny, spostrzegawczy chłopak, który swoim specyficznym zachowaniem potrafi równie często rozbawić, co zirytować. Razem tworzą bardzo wybuchową ekipę i momentami trudno uwierzyć, że ta trójka nastolatków jest w stanie prowadzić własne śledztwo, a przy okazji niemal za każdym razem wychodzić cało z kolejnych niebezpiecznych sytuacji. Miałem również nadzieję na trochę więcej Myrona, a jednak sytuacje z jego udziałem są krótkie i można je policzyć na palcach jednej ręki.

Jak na Cobena przystało, tajemnic w tej książce nie brakuje. Problem w tym, że jest ich momentami po prostu za dużo. Kolejne zagadki pojawiają się jedna po drugiej, przez co trudno skupić się na najważniejszych wątkach. Zamiast budować napięcie, autor chwilami wprowadza niepotrzebny chaos. Niektóre wątki wydają się wrzucone tylko po to, by jeszcze bardziej skomplikować historię, a nie ją wzbogacić. Co gorsza, zdarzały się momenty, w których zwyczajnie się nudziłem, a to przy książkach Cobena należy do rzadkości. Niestety ta książka nie kupiła mnie ani emocjonalnie ani fabularnie, niemniej jednak autor nadal znajduje się w moich TOP. Jeśli jesteście jego fanami, to polecam zapoznać się z tą pozycją, ale na pewno warto trochę obniżyć wymagania.

W tym roku szkolnym wraz z moimi kolegami z klasy, zostałem wprowadzony do gatunku thrillera! Właściwie nie czytałem zbyt wielu książek dla młodzieży, które obejmują temat zbrodni, ponieważ niektóre z nich są nieco przewidywalne.... Z przyjemnością mogę ogłosić, że w przypadku "Schronienia" tak nie było - ilość zwrotów akcji i zaskakujących wątków śmiało czyni tę powieść wyjątkową w moich oczach i rozmawiając o niej z przyjaciółki, mam wrażenie, ze to nie tylko moja opinia!:-)

Harlan Coben wydaje się być mistrzem w gatunku thrillerów, gdy spojrzę na to, ile powieści już napisał. Dlatego też pokochałem ilość akcji z jakimi się zetknąłem. Kiedy pierwszy raz zacząłem czytać, szczerze mówiąc nie wiedziałem czego mogę się spodziewać. Historia z pewnością zaskoczyła mnie zarówno w pozytywny jak i negatywny sposób. Zwroty akcji były bardzo przyjemne. Jednak niektóre aspekty fabuły były trochę dziwne do mnie, jakby kilka elementów innych książek zostało wrzucone razem do jednego. Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie podobał mi się mrok nocnych klubów, udział Holocaustu i pewien stereotypowy dramat. Przede wszystkim książka ta zawierała kilka bardzo tandetnych scen, które mogłyby pasować prosto do typowego dramatu kryminalnego. Te sceny, kiedy postacie nagle zachowują się bardzo dziwnie, nic nie mówią, a potem zostawiają głównego bohatera z jeszcze większą ilością pytań? Są przyjemne i zabawne, ale też bardzo tandetne.

Powieść tajemnicza to zazwyczaj ten rodzaj książki, w której bohater rozwiązuje duży problem z pomocą kilku osób. Mickey Bolitar jest z pewnością dodany do tego obrazu "bohatera". Wszystko, co wydawało się, że robi, było zrobione perfekcyjnie. Zawsze udawało mu się uciec. Jest piękny, mądry, ma talent i wraz ze swoją tragiczną przeszłością powinien być postacią, której się współczuje.

Przechodząc do postaci drugoplanowych, znalazłem wiele z nich do inspirowania się stereotypowymi środowiskami. Na przykład dwóch najlepszych przyjaciół Mickey'a. Aby dopełnić obrazu, jest też gorąca dziewczyna, w której wszyscy się kochają. Nawet postacie, które poznajemy później, wydawały mi się bardzo płaskie i jednowymiarowe. Jednak podobało mi się, jak te postacie sprawiały, że książka była o wiele lżejsza. Fajnie jest czasem przeczytać historię z nierozwiniętymi postaciami, pomimo mojej niechęci do nich. W końcu gdyby każdy z nich był tak złożony i trudny, to chyba nie kontynuowałbym tej lektury.

Schronienie to - ku mojemu zaskoczeniu - książka, która bardzo mi się podobała i taka, jakiej dokładnie potrzebowałem w czasie czytelniczej zapaści, idealnie się z jej wyborem wstrzeliłam przez fakt skierowania mnie na kwarantannę przez uczynne służby Sanepidu (Pozdrawiam wredną panią z infolinii) . Być może rozważę przeczytanie kolejnych książek, ponieważ bez względu na to, jak dziwna okazała być się to książka, to i tak czytanie jej sprawiło mi wiele przyjemności, znacie podobne historie opisane z równie wielką wprawą przez Cobena?

"Schronienie" od dawna leżało na mojej półce i spontanicznie zapragnęłam je przeczytać. Mimo, że rzadko czytam thrillery. Bardzo podobał mi się styl pisania, bo był ekscytujący od pierwszej strony. Długość rozdziałów była w sam raz dla mnie, nie za długie, ale nie za krótkie. Bardzo polubiłam Mickeya, mimo że ma dopiero 14 lat. On i jego przyjaciele wydawali się starsi w tej historii. Można zauważyć, że tak naprawdę nie lubi swojego wujka, mieszka tylko z nim, że ojciec zmarł, a matka jest w klinice na odwyku. Odwiedza ją codziennie. Mimo wsparcia, jest nią rozczarowany. Myron i Mickey akceptują się nawzajem, ale Mickey chce mieć jak najmniej wspólnego z wujkiem Myronem. Jedyną rzeczą, która daje mu nadzieję jest przyjaźń z Ashley, więc kiedy ta znika bez śladu, nikt nie wydaje się tym przejmować, Mickey zaczyna prowadzić śledztwo na własną rękę. Ale kiedy konfrontuje się z rodzicami Ashley, dowiaduje się czegoś nieoczekiwanego. Robi wszystko, by odnaleźć dziewczynę i jej pomóc. Pomagają mu Łyżka i Ema. Miki zastanawia się również o co chodzi z tajemniczą czarownicą i jej domem na skraju lasu. Twierdzi, że wie coś o jego ojcu. Ale ona daje tylko mgliste wskazówki, a potem znowu znika. Mickey zastanawia się, co ma z tym wspólnego jego ojciec i czy może on jeszcze żyje. Cała trójka zostaje wciągnięta w wir tajemnic i kłamstw, który staje się dla nich bardzo niebezpieczny.

Zakończenie książki bardzo mnie zaskoczyło, bo naprawdę się go nie spodziewałam.

Przyznam szczerze, że ze względu na tytuł i okładkę spodziewałam się zupełnie innej historii. Ale byłam więcej niż mile zaskoczona. Chociaż rzadko czytam thrillery i kryminały. (Co powinnam zdecydowanie zmienić) Główni bohaterowie zachowywali się bardzo dojrzale i zorganizowani jak na swój wiek. Cała trójka to zupełnie inne, jeśli nie przeciwstawne charaktery, ale właśnie dlatego tak dobrze pasują do siebie jako zespół. W dodatku historia miała wiele zwrotów akcji, których absolutnie się nie spodziewałam, ale które sprawiły, że fabuła była bardzo emocjonująca. Moim zdaniem okładka nie daje absolutnie żadnych wskazówek co do fabuły opowiadania. Podobało mi się również to, że rodzina Mickey'a odgrywa ważną rolę.

Książka zasługuje na 5 gwiazdek.