Róża północy

„Róża północy” zostawiła mi po sobie coś dziwnie miękkiego. Nie zachwyt na zasadzie „o matko, arcydzieło”, tylko takie ciche zadowolenie, że przeczytałem historię, która miała serce i nie udawała czegoś zupełnie innego. Lucinda Riley ma tę umiejętność, że nawet jeśli wszystko wydaje się trochę lekkie, trochę proste, trochę przewidywalne, to i tak człowiek zostaje w tym świecie dłużej, niż planował. I to mi tu zagrało.

Nie czytałem tego jak klasycznego romansu, bo ta książka ma więcej warstw. Miłość jest, jasne, ale nie jako jedyny silnik. Bardziej jako coś, co pcha ludzi do decyzji, czasem do głupich, czasem do bardzo odważnych, a czasem po prostu do takich, z którymi później trzeba żyć przez lata. I właśnie to mnie tu trzymało. Nie pytanie „czy oni będą razem”, tylko „co oni właściwie robią ze swoim życiem, kiedy stoją przed wyborem”. To już jest ciekawsze.

Dwutorowa narracja też zrobiła swoje. Lubię, kiedy historia nie siedzi w jednym czasie, bo wtedy jest szansa na większy oddech. Tutaj ten zabieg nie był wkurzający ani sztuczny. Wątek historyczny i współczesny rzeczywiście się ze sobą zazębiały, a nie tylko udawały, że mają coś wspólnego. To ważne, bo w takich książkach łatwo o wrażenie, że ktoś po prostu dorzucił drugą oś dla efektu. Tutaj to działało naturalnie.

Indie są tu pokazane w sposób, który mi bardzo pasował. Trochę bajkowo, trochę kolorowo, trochę jak miejsce, które ma własny rytm i nie przeprasza za to, że jest inne. To dodaje powieści takiego szerszego oddechu. Nie miałem poczucia, że czytam tylko kolejną historię o uczuciach. Raczej o całym świecie, który wpływa na ludzi i ich decyzje.

A jednak nie będę udawał, że wszystko tu jest wybitnie wyrafinowane. Nie jest. I właśnie za to tę książkę trochę lubię. Jest w niej coś lekkiego, czasem nawet trochę naiwnego, ale nie w sposób drażniący. Raczej w taki, który sprawia, że sięgając po nią, nie czujesz się przygnieciony. To jest książka na moment, kiedy ma się ochotę na coś bardziej ciepłego niż ambitnego. I to nie jest obelga, tylko stwierdzenie faktu. Są dni, kiedy właśnie taka lektura robi robotę.

Nie wszystko pamiętam jako wielkie sceny, raczej jako klimat. Zostało mi poczucie podróży przez różne wybory, przez coś trochę romantycznego, trochę sentymentalnego, trochę życiowego. I może dlatego ta książka dobrze mi siadła. Nie próbowała mnie szantażować emocjami. Po prostu opowiadała historię. A ja dałem się w nią wciągnąć.

Właśnie tak bym to podsumował: nie idealna, nie wybitna, ale bardzo skuteczna w tym, co robi. I czasem to wystarczy, żeby książka została w głowie dłużej, niż się spodziewasz.