Rosą pisane

Na obrzeżach Puszczy Knyszyńskiej, w miejscu zwanym Azylem, Edyta stara się od nowa uporządkować swoje życie po latach przepełnionych przemocą. Wraz z dziećmi - energiczną Tosią i wrażliwym Tymkiem - odnajduje spokój w Azylu, schronieniu stworzonym przez jej brata Eryka i jego żonę Weronikę. Choć Azyl początkowo powstał jako miejsce ratowania zwierząt, szybko stał się miejscem dla osób próbujących na nowo złożyć rozbite kawałki swojego życia. Edyta jest jedną z takich osób. Z pełnym zaangażowaniem rzuca się w codzienne obowiązki, ucząc się od nowa ufać ludziom i cieszyć się małymi radościami. Nie szuka miłości ani zawirowań życiowych, zależy jej tylko na szczęściu swoich dzieci. Wokół niej gromadzi się barwna grupa postaci: ciotka Benia, miejscowa szeptucha o wielkim sercu i niecodziennych pomysłach, młody pomocnik pochłonięty swoim telefonem, sąsiedzi, przyjaciele i zwierzęta, które instynktownie wyczuwają ludzkie emocje. Spokój Edyty zostaje zakłócony przybyciem Dawida Branta, byłego wojskowego i przyjaciela Eryka. Dawid, doświadczony misjami, przyjeżdża z bagażem trudnych przeżyć, które nauczyły go dystansu, a może nawet cynizmu.