Rivarol

Antoine de Rivarol (1753-1801) to intrygująca postać pośród francuskich myślicieli końca XVIII wieku. Znany z przenikliwej inteligencji i umiejętności ostrej krytyki, brał czynny udział w burzliwych debatach ze znakomitościami epoki oświecenia. Choć jego głos sprzeciwu wobec rewolucji francuskiej był w późniejszych latach mniej wyrazisty, pozostawił trwały ślad w myśli konserwatywnej tamtego okresu. W XX wieku Ernst Junger (1895-1998) przypomniał o Rivarolu, dostrzegając w jego pracach zarówno wyjątkowy literacki talent, jak i niezmalejącą wartość jego refleksji nad konserwatyzmem. Czytanie Junera ukazuje nie tylko jego podziw dla myśli Rivarola, ale i jego własne, głęboko przemyślane poglądy. Rivarol nie zyskał sławy dzięki radykalnym nowinkom, lecz dzięki przemyślanym ideom typowym dla wykształconej europejskiej elity tamtych czasów. Jego tęsknota za więzią z przeszłością i dążenie do kontynuacji na gruncie klasycznej kultury znajdowały wielu zwolenników. W obliczu narastających sił rewolucyjnych i przyspieszających wydarzeń w Paryżu, pojawiała się groźba nieokiełznanego chaosu, który mógł prowadzić do barbarzyństwa. W tym burzliwym okresie, pełnym ideologicznych napięć i konfliktów narodowych, klasyczne podejście Rivarola nie zyskało szerokiej akceptacji. Mimo to, jego próby zachowania równowagi pomiędzy przeszłością a przyszłością stanowiły punkt odniesienia zarówno dla lewicy, jak i prawicy.