Pustynia kulturalna? Siedem szkiców o działaniu na Grochowie

Książka autorstwa Karoliny Dudek i Sławomira Sikory zasługuje na dokładną i refleksyjną lekturę, ponieważ każdy jej szczegół jest ważny. To dzieło stanowi znakomity przykład miejskiej etnografii. Antropolodzy mający na celu badanie miast często podkreślają różnicę między spojrzeniem na nie z perspektywy socjologicznej a etnograficznej. Kluczową różnicą jest to, że antropolog przemierza miasto, odwiedza wszystkie jego zakątki, starając się nawiązać relacje z mieszkańcami i badając nie samą przestrzeń, lecz ludzi zamieszkujących te miejsca. Dzięki takiej metodzie, która kładzie nacisk na powolność i bezpośrednie doświadczenia, badacz dostrzega różnorodność miasta i jego mieszkańców. Miasto jawi się jako przestrzeń pełna różnorodnych form życia, relacji, małych kontekstów, w jakich funkcjonują jego obywatele, a także różnych funkcji, ról i aktywności. Przemierzając miasto wolnym krokiem, badacz nie pomija typowo antropologicznych miejsc, ale zwraca też uwagę na nie-miejsca, takie jak przestrzenie tranzytowe czy centra handlowe. Celem jest zrozumienie kontekstu życia miejskiego. I właśnie o tym opowiada ta książka.