Publicystyka żagarystów. Antologia

Oto pierwszy tak szeroki zbiór publicystyki związanej z grupą Żagarów z Wilna, który obejmuje niemal całą dekadę działalności tej formacji, od 1930 do 1940 roku. W tym czasie młodzi intelektualiści, tacy jak Czesław Miłosz, Jerzy Zagórski i Henryk Dembiński, wykazywali zainteresowania wykraczające poza literaturę, angażując się również w zagadnienia polityczne, historyczne oraz społeczne dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego i ówczesnej Rzeczypospolitej. Na łamach swoich tekstów analizowali popularne idee Zachodu i prowincjonalizm kresowy, oceniając nowości literackie i krytykując obłudne kanony. Występowali przeciw kapitalizmowi, promując rewolucyjny syndykalizm, oraz zwalczali ksenofobię i antysemityzm, proponując w zamian wielokulturowość i socjalizm. Wszystkie te działania miały miejsce w cieniu nadciągającej katastrofy. Pomimo upływu niemal stu lat, spory tamtej epoki zaskakują swoją aktualnością. W obliczu współczesnych zagrożeń wojennych, ponownie analizujemy polską tożsamość w Europie, spieramy się o jej definicję i zastanawiamy nad rolą wspólnoty. Wiele odpowiedzi, które teraz poszukujemy, żagaryści dawno już wypracowali.