Przygoda fryzjera damskiego

Po przezabawnym "Sekrecie hiszpańskiej pensjonarki" oraz "Oliwkowym labiryncie" postanowiłem wreszcie przeczytać trzecią część cyklu o “damskim fryzjerze”, czyli "Przygodę fryzjera damskiego". Świetny pisarz Eduardo Mendoza ponownie mnie nie zawiódł, a i przy tej okazji zafundował mi kilka bardzo zabawnych momentów, nawet jeśli książka ta nie ma już tej świeżości, co jego dwie pierwsze historie. Nie ma też, co ukrywać, że prawie 20 lat, jakie dzieliło część drugą i trzecią tego cyklu nie wpłynęło dobrze na jakość tej książki. Widocznie po drodze, Mendoza trochę stracił ze swojego uroku.

Bezimienny bohater wraca do Barcelony, po latach spędzonych w zamknięciu w zakładzie psychiatrycznym, nie wiedząc, co zrobić ze swoim życiem. Postanawia skorzystać z pomocy swojej siostry, która niedawno wyszła za mąż i której całkiem dobrze się powodzi. Mąż siostry, proponuje mu pracę fryzjera. Nieważne, że bohater nie umie nawet strzyc owiec, jeśli będzie musiał zarobić na życie, to sobie poradzi. A potem zaczynają się bzdury i nieporozumienia, a bohater trafia w centrum skandalicznych i niebezpiecznych wydarzeń. Pewnego dnia w jego ruderze pojawia się olśniewająca kobieta i proponuje interes, który pogrąży naszego bohatera w nowych szalonych perypetiach. Tylko dzięki wrodzonej pomysłowości uda mu się uciec bez szwanku i dowiedzieć się, kto i w jakim celu go wynajął.

Jeśli lubicie absurdalny humor, to jest to powieść, przy której będziecie się dobrze bawić. Jeśli szukacie poważniejszej historii, nawet nie myślcie o tej książce. Mendoza po raz kolejny miesza powieść kryminalną/sensacyjną z dużą dawką humoru. Bawiłem się świetnie i niejednokrotnie śmiałem się na głos, a zdarza mi się to naprawdę rzadko. Książka spełniła moje oczekiwania, ale jak już wspomniałem, uznałem “Przygodę fryzjera damskiego” za nieco słabszą powieść od poprzednich, które miały więcej narracyjnej świeżości. Mimo to, Eduardo Mendoza po raz kolejny przedstawił porywającą, oryginalną historię, którą czyta się z zapartym tchem. Na ten moment pozostało mi już tylko przeczytanie dwóch ostatnich książek z tej serii i już wiem, że będę tęsknił za tymi szalonymi historiami anonimowego detektywa.

“Przygoda fryzjera damskiego” to jedna z najlepszych powieści humorystycznych, jakie czytałam, a także niebanalny thriller. To moje pierwsze spotkanie z Eduardem Mendozą, ale to niepierwsza książka z tego cyklu. Myślę, że książkę nieco łatwiej zrozumieć jeśli czytało się poprzednie części, ale mi osobiście nie przeszkadzał brak znajomości innych książek Mendoza.

Fabuła jest naprawdę zagmatwana, biorąc pod uwagę ilu jest bohaterów i fakt, że żaden z nich nie jest do końca niewinny, ale dość łatwo się ją śledzi. Bezimienny bohater, “szalony detektyw”, po spędzeniu wielu lat w zakładzie dla chorych psychicznie, zostaje wypuszczony na wolność, ponieważ nieruchomość, w której znajduje się ośrodek zostaje sprzedany. Wszyscy pacjenci zostają “cudownie wyleczeni", choć trzeba przyznać, że główny bohater rzeczywiście czuje się lepiej. Jego siostra Cándida wyszła za mąż za niejakiego Viriato, właściciela salonu fryzjerskiego. Proponuje detektywowi pracę w swoim zakładzie, a ten podejmuje się niekonwencjonalnych sposobów prowadzenia tego interesu. Pewnego dnia piękna młoda kobieta, Ivet, przychodzi do niego z dziwną propozycją: symulowania napadu w pewnej firmie. Ale symulowany napad kończy się źle, bo pojawiają się zwłoki właściciela firmy. Główny bohater jest oczywiście głównym podejrzanym w sprawie zbrodni, ale wiele osób będzie bardziej interesował pewien przedmiot, niż śmierć prezesa…

Nieraz podczas tej lektury byłam zaskoczona tym, w jakim kierunku zmierza ta historia. “Przygoda fryzjera damskiego” jest tak pomysłowo i dobrze przemyślana, że nawet jeśli jest to karkołomna historia, to nigdy nie poczujemy zagubienia w trakcie jej czytania. Fabuła opowiedziana jest z perspektywy naszego anonimowego detektywa-dziwaka, którego specyficzne spojrzenie na świat Mendoza oddaje perfekcyjnie. Bardzo polubiłam tego bohatera, przypominał mi innego legendarnego bohatera literatury hiszpańskiej, a mianowicie Don Kichota. Jego perypetie nieraz dostarczały mi ogromu uśmiechu i jestem zadowolona z tego, że w końcu zdecydowałam się sięgnąć po prozę Eduarda Mendozy. Bardzo przyjemna lektura, polecam i daję pięć gwiazdek.